أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ السَّرْحِ، قَالَ أَنْبَأَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ، عَنْ أَبِي لَيْلَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الأَنْصَارِيِّ، أَنَّ سَهْلَ بْنَ أَبِي حَثْمَةَ، أَخْبَرَهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ وَمُحَيِّصَةَ خَرَجَا إِلَى خَيْبَرَ مِنْ جَهْدٍ أَصَابَهُمَا فَأُتِيَ مُحَيِّصَةُ فَأُخْبِرَ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ قَدْ قُتِلَ وَطُرِحَ فِي فَقِيرٍ أَوْ عَيْنٍ فَأَتَى يَهُودَ فَقَالَ أَنْتُمْ وَاللَّهِ قَتَلْتُمُوهُ . فَقَالُوا وَاللَّهِ مَا قَتَلْنَاهُ . ثُمَّ أَقْبَلَ حَتَّى قَدِمَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُ ثُمَّ أَقْبَلَ هُوَ وَحُوَيِّصَةُ وَهُوَ أَخُوهُ أَكْبَرُ مِنْهُ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ سَهْلٍ فَذَهَبَ مُحَيِّصَةُ لِيَتَكَلَّمَ وَهُوَ الَّذِي كَانَ بِخَيْبَرَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كَبِّرْ كَبِّرْ " . وَتَكَلَّمَ حُوَيِّصَةُ ثُمَّ تَكَلَّمَ مُحَيِّصَةُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِمَّا أَنْ يَدُوا صَاحِبَكُمْ وَإِمَّا أَنْ يُؤْذَنُوا بِحَرْبٍ " . فَكَتَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي ذَلِكَ فَكَتَبُوا إِنَّا وَاللَّهِ مَا قَتَلْنَاهُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِحُوَيِّصَةَ وَمُحَيِّصَةَ وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ " تَحْلِفُونَ وَتَسْتَحِقُّونَ دَمَ صَاحِبِكُمْ " . قَالُوا لاَ . قَالَ " فَتَحْلِفُ لَكُمْ يَهُودُ " . قَالُوا لَيْسُوا مُسْلِمِينَ . فَوَدَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ عِنْدِهِ فَبَعَثَ إِلَيْهِمْ بِمِائَةِ نَاقَةٍ حَتَّى أُدْخِلَتْ عَلَيْهِمُ الدَّارَ . قَالَ سَهْلٌ لَقَدْ رَكَضَتْنِي مِنْهَا نَاقَةٌ حَمْرَاءُ .
Бизга Аҳмад ибн Амр ибн ас-Сарҳ хабар берди, у деди: бизга Ибн Ваҳб хабар берди, у деди: менга Молик ибн Анас хабар берди, Абу Лайло ибн Абдуллаҳ ибн Абдурраҳмон ал-Ансорийдан (ривоят қилдики), Саҳл ибн Абу Ҳасма унга хабар бердики, Абдуллаҳ ибн Саҳл ва Муҳаййиса уларга етган қийинчилик (очлик) сабабли Хайбарга чиқишди. Сўнг Муҳаййисанинг олдига келиб, Абдуллаҳ ибн Саҳл ўлдирилиб, бир чуқурга ёки булоққа ташлаб юборилгани хабар қилинди. У яҳудийларнинг олдига бориб: «Валлаҳи, уни сиз ўлдирдингиз,» деди. Улар: «Валлаҳи, биз уни ўлдирмадик,» деди. Сўнг у қайтиб, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурларига келди ва буни у зотга айтди. Сўнг у, акаси бўлган ва ундан каттароқ бўлган Ҳуваййиса ҳамда Абдурраҳмон ибн Саҳл билан бирга келди. Муҳаййиса гапирмоқчи бўлди — у Хайбарда бўлган эди — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Каттага (сўз бер), каттага,» дедилар. Шунда Ҳуваййиса гапирди, сўнг Муҳаййиса гапирди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ё улар ҳамроҳингизнинг қонбаҳосини тўласин, ёки уларга уруш эълон қилинади,» дедилар. Сўнг Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бу тўғрида (яҳудийларга) мактуб ёздилар. Улар эса: «Валлаҳи, биз уни ўлдирмадик,» деб ёзиб юборишди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Ҳуваййиса, Муҳаййиса ва Абдурраҳмонга: «Қасамёд қилиб, ҳамроҳингизнинг қонига (қонбаҳосига) ҳақли бўласизми?» дедилар. Улар: «Йўқ,» деди. У зот: «Унда яҳудийлар сизларга қасамёд қилсинми?» дедилар. Улар: «Улар мусулмон эмаслар (қасамларига ишониб бўлмайди),» деди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг (қонбаҳосини) ўз ҳузурларидан тўладилар ва уларга юзта урғочи туя юбордилар, ҳатто улар (туялар) уларнинг ҳовлисига киритилди. Саҳл деди: Ўша (туялар)дан бир қизил урғочи туя мени тепиб юборди.