حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ السَّرْحِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي مَالِكٌ، عَنْ أَبِي لَيْلَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَهْلٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ هُوَ، وَرِجَالٌ، مِنْ كُبَرَاءِ قَوْمِهِ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ وَمُحَيِّصَةَ خَرَجَا إِلَى خَيْبَرَ مِنْ جَهْدٍ أَصَابَهُمْ فَأُتِيَ مُحَيِّصَةُ فَأُخْبِرَ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ قَدْ قُتِلَ وَطُرِحَ فِي فَقِيرٍ أَوْ عَيْنٍ فَأَتَى يَهُودَ فَقَالَ أَنْتُمْ وَاللَّهِ قَتَلْتُمُوهُ . قَالُوا وَاللَّهِ مَا قَتَلْنَاهُ . فَأَقْبَلَ حَتَّى قَدِمَ عَلَى قَوْمِهِ فَذَكَرَ لَهُمْ ذَلِكَ ثُمَّ أَقْبَلَ هُوَ وَأَخُوهُ حُوَيِّصَةُ - وَهُوَ أَكْبَرُ مِنْهُ - وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ سَهْلٍ فَذَهَبَ مُحَيِّصَةُ لِيَتَكَلَّمَ وَهُوَ الَّذِي كَانَ بِخَيْبَرَ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كَبِّرْ كَبِّرْ " . يُرِيدُ السِّنَّ فَتَكَلَّمَ حُوَيِّصَةُ ثُمَّ تَكَلَّمَ مُحَيِّصَةُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِمَّا أَنْ يَدُوا صَاحِبَكُمْ وَإِمَّا أَنْ يُؤْذَنُوا بِحَرْبٍ " . فَكَتَبَ إِلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِذَلِكَ فَكَتَبُوا إِنَّا وَاللَّهِ مَا قَتَلْنَاهُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِحُوَيِّصَةَ وَمُحَيِّصَةَ وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ " أَتَحْلِفُونَ وَتَسْتَحِقُّونَ دَمَ صَاحِبِكُمْ " . قَالُوا لاَ . قَالَ " فَتَحْلِفُ لَكُمْ يَهُودُ " . قَالُوا لَيْسُوا مُسْلِمِينَ فَوَدَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ عِنْدِهِ فَبَعَثَ إِلَيْهِمْ مِائَةَ نَاقَةٍ حَتَّى أُدْخِلَتْ عَلَيْهِمُ الدَّارَ . قَالَ سَهْلٌ لَقَدْ رَكَضَتْنِي مِنْهَا نَاقَةٌ حَمْرَاءُ .
Бизга Аҳмад ибн Амр ибн Сарҳ ривоят қилди, бизга Ибн Ваҳб хабар берди, менга Молик хабар берди, у Абу Лайло ибн Абдуллаҳ ибн Абдурраҳмон ибн Саҳлдан, у Саҳл ибн Абу Ҳасмадан ривоят қилдики, унга ўзи ва қавмининг катталаридан бўлган кишилар хабар беришдики, Абдуллаҳ ибн Саҳл ва Муҳаййиса уларга етган очлик туфайли Хайбарга чиқишди. Сўнг Муҳаййисанинг олдига келиб, унга Абдуллаҳ ибн Саҳл ўлдирилгани ва бирор чуқурга ёки булоққа ташлангани хабар берилди. Шунда у яҳудийларнинг олдига келиб: «Аллаҳга қасамки, уни сиз ўлдирдингиз», деди. Улар: «Аллаҳга қасамки, биз уни ўлдирмадик», дедилар. Сўнг у қайтиб, қавмининг олдига келди ва буларни уларга айтиб берди. Кейин у ва акаси Ҳуваййиса — у ундан каттароқ эди — ҳамда Абдурраҳмон ибн Саҳл келдилар. Муҳаййиса гапирмоқчи бўлди, чунки у Хайбарда бўлган эди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Каттага, каттага (сўз бер)», дедилар, ёшни назарда тутиб. Сўнг Ҳуваййиса гапирди, кейин Муҳаййиса гапирди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Улар ё соҳибингизнинг хунини тўласинлар, ё урушга эълон қилинсинлар», дедилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бу ҳақда уларга ёздилар. Улар: «Аллаҳга қасамки, биз уни ўлдирмадик», деб ёздилар. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳуваййиса, Муҳаййиса ва Абдурраҳмонга: «Қасам ичиб, соҳибингизнинг қонини (ҳаққини) талаб қиласизларми?», дедилар. Улар: «Йўқ», дедилар. У: «Унда яҳудийлар сизларга қасам ичсинми?», деди. Улар: «Улар мусулмон эмаслар», дедилар. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз томонидан унинг хунини тўладилар ва уларга юзта туя юбордилар, ҳатто туялар уларнинг ҳовлисига киритилди. Саҳл: «Улардан бир қизил туя мени тепиб юборди», деди.