Тарибат яминука ва Ақро ҳалқо иборалари

Odob kitobi · 2 ҳадис

باب قَوْلِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ تَرِبَتْ يَمِينُكَ ‏"‏‏.‏ ‏"‏ وَعَقْرَى حَلْقَى ‏"‏‏.‏

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ إِنَّ أَفْلَحَ أَخَا أَبِي الْقُعَيْسِ اسْتَأْذَنَ عَلَىَّ بَعْدَ مَا نَزَلَ الْحِجَابُ فَقُلْتُ وَاللَّهِ لاَ آذَنُ لَهُ حَتَّى أَسْتَأْذِنَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَإِنَّ أَخَا أَبِي الْقُعَيْسِ لَيْسَ هُوَ أَرْضَعَنِي، وَلَكِنْ أَرْضَعَتْنِي امْرَأَةُ أَبِي الْقُعَيْسِ‏.‏ فَدَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ الرَّجُلَ لَيْسَ هُوَ أَرْضَعَنِي، وَلَكِنْ أَرْضَعَتْنِي امْرَأَتُهُ‏.‏ قَالَ ‏ "‏ ائْذَنِي لَهُ، فَإِنَّهُ عَمُّكِ، تَرِبَتْ يَمِينُكِ ‏"‏‏.‏ قَالَ عُرْوَةُ فَبِذَلِكَ كَانَتْ عَائِشَةُ تَقُولُ حَرِّمُوا مِنَ الرَّضَاعَةِ مَا يَحْرُمُ مِنَ النَّسَبِ‏.‏

Яҳё ибн Букайр, Лайсдан, у Уқайлдан, у Ибн Шиҳобдан, у Урвадан, у Оишадан ривоят қилади: У: Абул Қуъайснинг биродари Афлаҳ ҳижоб (ояти) нозил бўлганидан кейин менинг олдимга (киришга) изн сўради. Мен: Валлаҳи, мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан изн сўрамагунимча унга изн бермайман, чунки Абул Қуъайснинг биродари мени эмизмаган, балки мени Абул Қуъайснинг хотини эмизган эди, дедим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менинг олдимга кирдилар ва мен: Эй Расулуллаҳ, бу киши мени эмизмаган, балки мени унинг хотини эмизган, дедим. У: «Унга изн бер, чунки у сенинг амакинг — қўлинг тупроққа ботсин (хайрли сўз)» дедилар. Урва: Шу сабабли Оиша: Насаб (қариндошлик)дан ҳаром бўлган нарсани разо (эмизиш)дан (ҳам) ҳаром қилинглар, дер эди, деди.

حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا الْحَكَمُ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ أَرَادَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَنْفِرَ فَرَأَى صَفِيَّةَ عَلَى باب خِبَائِهَا كَئِيبَةً حَزِينَةً لأَنَّهَا حَاضَتْ فَقَالَ ‏"‏ عَقْرَى حَلْقَى ـ لُغَةُ قُرَيْشٍ ـ إِنَّكِ لَحَابِسَتُنَا ‏"‏ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ أَكُنْتِ أَفَضْتِ يَوْمَ النَّحْرِ ‏"‏‏.‏ يَعْنِي الطَّوَافَ قَالَتْ نَعَمْ‏.‏ قَالَ ‏"‏ فَانْفِرِي إِذًا ‏"‏‏.‏

Одам, Шуъбадан: Бизга Ҳакам, у Иброҳимдан, у Асваддан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) айтиб берди: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (Мадинага) қайтмоқчи бўлдилар ва Сафийяни чодири эшигида — ҳайз кўргани сабабли — ғамгин, маҳзун ҳолда кўрдилар. У: «Ақро ҳалқо (Қурайш тили — кошки бурнинг кесилса, бўғзинг оғриса)! Сен бизни ушлаб қолувчисан (кечиктирувчисан)» дедилар. Сўнг: «Сен наҳр (қурбонлик) куни ифоза (тавоф) қилганмидинг?» дедилар — тавофни назарда тутдилар. У: Ҳа, деди. У: «Ундай бўлса, (йўлга) чиқ» дедилар.