حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا الْحَكَمُ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ أَرَادَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَنْفِرَ فَرَأَى صَفِيَّةَ عَلَى باب خِبَائِهَا كَئِيبَةً حَزِينَةً لأَنَّهَا حَاضَتْ فَقَالَ " عَقْرَى حَلْقَى ـ لُغَةُ قُرَيْشٍ ـ إِنَّكِ لَحَابِسَتُنَا " ثُمَّ قَالَ " أَكُنْتِ أَفَضْتِ يَوْمَ النَّحْرِ ". يَعْنِي الطَّوَافَ قَالَتْ نَعَمْ. قَالَ " فَانْفِرِي إِذًا ".
Одам, Шуъбадан: Бизга Ҳакам, у Иброҳимдан, у Асваддан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) айтиб берди: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (Мадинага) қайтмоқчи бўлдилар ва Сафийяни чодири эшигида — ҳайз кўргани сабабли — ғамгин, маҳзун ҳолда кўрдилар. У: «Ақро ҳалқо (Қурайш тили — кошки бурнинг кесилса, бўғзинг оғриса)! Сен бизни ушлаб қолувчисан (кечиктирувчисан)» дедилар. Сўнг: «Сен наҳр (қурбонлик) куни ифоза (тавоф) қилганмидинг?» дедилар — тавофни назарда тутдилар. У: Ҳа, деди. У: «Ундай бўлса, (йўлга) чиқ» дедилар.