حَدَّثَنَا عُثْمَانُ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ خَرَجْنَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَلاَ نُرَى إِلاَّ أَنَّهُ الْحَجُّ، فَلَمَّا قَدِمْنَا تَطَوَّفْنَا بِالْبَيْتِ، فَأَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مَنْ لَمْ يَكُنْ سَاقَ الْهَدْىَ أَنْ يَحِلَّ، فَحَلَّ مَنْ لَمْ يَكُنْ سَاقَ الْهَدْىَ، وَنِسَاؤُهُ لَمْ يَسُقْنَ فَأَحْلَلْنَ، قَالَتْ عَائِشَةُ ـ رضى الله عنها ـ فَحِضْتُ فَلَمْ أَطُفْ بِالْبَيْتِ، فَلَمَّا كَانَتْ لَيْلَةُ الْحَصْبَةِ قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ، يَرْجِعُ النَّاسُ بِعُمْرَةٍ وَحَجَّةٍ وَأَرْجِعُ أَنَا بِحَجَّةٍ قَالَ " وَمَا طُفْتِ لَيَالِيَ قَدِمْنَا مَكَّةَ ". قُلْتُ لاَ. قَالَ " فَاذْهَبِي مَعَ أَخِيكِ إِلَى التَّنْعِيمِ، فَأَهِلِّي بِعُمْرَةٍ ثُمَّ مَوْعِدُكِ كَذَا وَكَذَا ". قَالَتْ صَفِيَّةُ مَا أُرَانِي إِلاَّ حَابِسَتَهُمْ. قَالَ " عَقْرَى حَلْقَى، أَوَمَا طُفْتِ يَوْمَ النَّحْرِ ". قَالَتْ قُلْتُ بَلَى. قَالَ " لاَ بَأْسَ، انْفِرِي ". قَالَتْ عَائِشَةُ ـ رضى الله عنها ـ فَلَقِيَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ مُصْعِدٌ مِنْ مَكَّةَ، وَأَنَا مُنْهَبِطَةٌ عَلَيْهَا، أَوْ أَنَا مُصْعِدَةٌ وَهْوَ مُنْهَبِطٌ مِنْهَا.
Усмон бизга айтди: Жарир бизга айтди, Мансурдан, у Иброҳимдан, у Асваддан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан (йўлга) чиқдик, биз фақат у (сафар) ҳаж деб билар эдик. Биз (Маккага) етиб келгач, Байтни тавоф қилдик. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳадя (қурбонлик) ҳайдаб келмаган кишини (иҳромдан) чиқишга буюрди. Ҳадя ҳайдаб келмаган киши (иҳромдан) чиқди, у зотнинг аёллари ҳам ҳадя ҳайдаб келмаган эди, улар ҳам (иҳромдан) чиқди. Оиша розияллаҳу анҳо деди: Мен ҳайзли бўлиб қолдим, шунинг учун Байтни тавоф қилмадим. Ҳасба кечаси бўлганида, у: ‹Ё Расулуллаҳ, одамлар умра ва ҳаж билан қайтяпти, мен эса (фақат) ҳаж билан қайтяпман› деди. У зот: «Биз Маккага келган кечаларда тавоф қилмадингми?» дедилар. Мен: ‹Йўқ› дедим. У зот: «Бўлмаса, биродаринг билан Танъимга бориб, умра билан талбия айт, сўнг сенга ваъда (учрашув жойи) шу-шу (ерда)» дедилар. Сафийя: ‹Мен ўзимни фақат уларни (йўлда) ушлаб қолувчи (сабабли) деб кўраяпман (мен ҳайзли бўлдим)› деди. У зот: «Ақро-ҳалқо (сен ҳалок бўлгур!), қурбонлик куни тавоф қилмадингми?» дедилар. У: ‹Ҳа (қилдим)› деди. У зот: «Зарари йўқ, (йўлга) чиқ» дедилар. Оиша розияллаҳу анҳо деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менга йўлиқди, у зот Маккадан кўтарилаётган (юқори чиқаётган), мен эса унга (Маккага) тушаётган эдим — ёки мен кўтарилаётган, у зот тушаётган эди.