حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، ح وَحَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لَمَّا أَرَادَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَنْفِرَ إِذَا صَفِيَّةُ عَلَى بَابِ خِبَائِهَا كَئِيبَةً حَزِينَةً . فَقَالَ " عَقْرَى حَلْقَى إِنَّكِ لَحَابِسَتُنَا " . ثُمَّ قَالَ لَهَا " أَكُنْتِ أَفَضْتِ يَوْمَ النَّحْرِ " . قَالَتْ نَعَمْ . قَالَ " فَانْفِرِي " .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ва Ибн Башшор ривоят қилиб, иккаласи: бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, дедилар; (ҳ) ва бизга Убайдуллаҳ ибн Муоз — лафз уники — ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Шуъба ал-Ҳакамдан, у Иброҳимдан, у ал-Асваддан, у Оишадан ривоят қилди, у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (Маккадан) жўнамоқчи бўлганда, Сафийя ўз чодирининг эшигида маъюс, ғамгин ҳолда турарди. У: «Ақро, ҳалқо! (шўринг қурсин маъносидаги ибора) — албатта сен бизни ушлаб қоласан» деди. Сўнг унга: «Сен наҳр куни ифоза қилганмидинг?» деди. У: «Ҳа» деди. У: «Ундай бўлса, жўна» деди.