حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ حَاضَتْ صَفِيَّةُ لَيْلَةَ النَّفْرِ، فَقَالَتْ مَا أُرَانِي إِلاَّ حَابِسَتَكُمْ. قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " عَقْرَى حَلْقَى أَطَافَتْ يَوْمَ النَّحْرِ ". قِيلَ نَعَمْ. قَالَ " فَانْفِرِي ". قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ وَزَادَنِي مُحَمَّدٌ حَدَّثَنَا مُحَاضِرٌ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لاَ نَذْكُرُ إِلاَّ الْحَجَّ، فَلَمَّا قَدِمْنَا أَمَرَنَا أَنْ نَحِلَّ، فَلَمَّا كَانَتْ لَيْلَةُ النَّفْرِ حَاضَتْ صَفِيَّةُ بِنْتُ حُيَىٍّ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " حَلْقَى عَقْرَى، مَا أُرَاهَا إِلاَّ حَابِسَتَكُمْ ". ثُمَّ قَالَ " كُنْتِ طُفْتِ يَوْمَ النَّحْرِ ". قَالَتْ نَعَمْ. قَالَ " فَانْفِرِي ". قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ. إِنِّي لَمْ أَكُنْ حَلَلْتُ. قَالَ " فَاعْتَمِرِي مِنَ التَّنْعِيمِ ". فَخَرَجَ مَعَهَا أَخُوهَا، فَلَقِينَاهُ مُدَّلِجًا. فَقَالَ " مَوْعِدُكِ مَكَانَ كَذَا وَكَذَا ".
Умар ибн Ҳафс бизга айтди: Отам бизга айтди: Аъмаш бизга айтди: Иброҳим менга айтди, Асваддан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: Сафийя нафр (қайтиш) кечаси ҳайзли бўлиб қолди ва: ‹Мен ўзимни фақат сизларни (йўлда) ушлаб қолувчи (сабабли) деб кўраяпман› деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ақро-ҳалқо (сен ҳалок бўлгур)! У қурбонлик куни тавоф қилдими?» дедилар. ‹Ҳа› дейилди. У зот: «Бўлмаса, йўлга чиқ» дедилар. Абу Абдуллаҳ (Бухорий) деди: Менга Муҳаммад зиёда қилди: Муҳозир бизга айтди: Аъмаш бизга айтди, Иброҳимдан, у Асваддан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан — фақат ҳажни зикр қилган ҳолда — (йўлга) чиқдик. Биз (Маккага) келгач, у зот бизни (иҳромдан) чиқишга буюрди. Нафр кечаси бўлганида, Сафийя бинти Ҳуяй ҳайзли бўлиб қолди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ҳалқо-ақро! Мен уни фақат сизларни (йўлда) ушлаб қолувчи (сабабли) деб кўраяпман» дедилар. Сўнг: «Сен қурбонлик куни тавоф қилдингми?» дедилар. У: ‹Ҳа› деди. У зот: «Бўлмаса, йўлга чиқ» дедилар. Мен: ‹Ё Расулуллаҳ, мен (аввал) (иҳромдан) чиқмаган эдим› дедим. У зот: «Бўлмаса, Танъимдан умра қил» дедилар. У билан биродари чиқди, биз унга тунда юрган ҳолда йўлиқдик. У зот: «Сенга ваъда (учрашув жойи) — фалон-фалон жой» дедилар.