Назардан сақланиш учун изн сўраш

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ الزُّهْرِيُّ حَفِظْتُهُ كَمَا أَنَّكَ هَا هُنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ قَالَ اطَّلَعَ رَجُلٌ مِنْ جُحْرٍ فِي حُجَرِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَمَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِدْرًى يَحُكُّ بِهِ رَأْسَهُ فَقَالَ ‏ "‏ لَوْ أَعْلَمُ أَنَّكَ تَنْظُرُ لَطَعَنْتُ بِهِ فِي عَيْنِكَ، إِنَّمَا جُعِلَ الاِسْتِئْذَانُ مِنْ أَجْلِ الْبَصَرِ ‏"‏‏.‏

Али ибн Абдуллаҳ, Суфёндан: Зуҳрий: Мен уни — гўё сен шу ерда(тургандек аниқ) — Саҳл ибн Саъддан ёдлаб олдим (деди): У: Бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳужраларидан бирининг тешигидан мўралади (қаради), Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга мидрао (тароқ мили) бўлиб, у билан бошларини қашлаб турган эдилар. У киши: «Агар сен қараётганингни билганимда, уни кўзингга санчар эдим. Албатта изн (сўраш) — кўз (қараш) сабабли жорий қилинган» дедилар, деди.

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ رَجُلاً، اطَّلَعَ مِنْ بَعْضِ حُجَرِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَامَ إِلَيْهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِمِشْقَصٍ ـ أَوْ بِمَشَاقِصَ ـ فَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَيْهِ يَخْتِلُ الرَّجُلَ لِيَطْعُنَهُ‏.‏

Мусаддад, Ҳаммод ибн Зайддан, у Убайдуллаҳ ибн Абу Бакрдан, у Анас ибн Моликдан ривоят қилади: Бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳужраларидан биридан мўралади (қаради). Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга томон бир пайконли (ўқ учи) — ёки пайконлар — билан турдилар. Гўё мен у кишини — уни (қараб турган кишини) санчиш учун (сирҳ билан) пойлаётган ҳолда — кўриб турибман.