باب مَا يَسْتُرُ مِنَ الْعَوْرَةِ
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، أَنَّهُ قَالَ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ اشْتِمَالِ الصَّمَّاءِ وَأَنْ يَحْتَبِيَ الرَّجُلُ فِي ثَوْبٍ وَاحِدٍ، لَيْسَ عَلَى فَرْجِهِ مِنْهُ شَىْءٌ.
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, у деди: бизга Лайс, Ибн Шиҳобдан, у Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Утбадан, у Абу Саид ал-Худрийдан ривоят қилдики, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) иштимолус-соммў (кийимни бутун танага шундай ўрашки, қўл чиқарадиган жой қолмайди)дан ва кишининг авратида ҳеч нарса (ёпинчиқ) бўлмаган битта кийимда иҳтибў қилиб (тиззаларини қучоқлаб) ўтиришидан қайтардилар.
حَدَّثَنَا قَبِيصَةُ بْنُ عُقْبَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ نَهَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ بَيْعَتَيْنِ عَنِ اللِّمَاسِ وَالنِّبَاذِ، وَأَنْ يَشْتَمِلَ الصَّمَّاءَ، وَأَنْ يَحْتَبِيَ الرَّجُلُ فِي ثَوْبٍ وَاحِدٍ.
Бизга Қабиса ибн Уқба ривоят қилди, у деди: бизга Суфён, Абуз-Зиноддан, у ал-Аъраждан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди, у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) икки (турдаги) савдодан — лимос (теккизиш) ва нибоз (улоқтириш билан савдо)дан — ҳамда кишининг иштимолус-соммў қилишидан ва битта кийимда иҳтибў қилиб ўтиришидан қайтардилар.
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ، قَالَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عَمِّهِ، قَالَ أَخْبَرَنِي حُمَيْدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، قَالَ بَعَثَنِي أَبُو بَكْرٍ فِي تِلْكَ الْحَجَّةِ فِي مُؤَذِّنِينَ يَوْمَ النَّحْرِ نُؤَذِّنُ بِمِنًى أَنْ لاَ يَحُجَّ بَعْدَ الْعَامِ مُشْرِكٌ، وَلاَ يَطُوفَ بِالْبَيْتِ عُرْيَانٌ. قَالَ حُمَيْدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ ثُمَّ أَرْدَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلِيًّا، فَأَمَرَهُ أَنْ يُؤَذِّنَ بِبَرَاءَةَ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ فَأَذَّنَ مَعَنَا عَلِيٌّ فِي أَهْلِ مِنًى يَوْمَ النَّحْرِ لاَ يَحُجُّ بَعْدَ الْعَامِ مُشْرِكٌ، وَلاَ يَطُوفُ بِالْبَيْتِ عُرْيَانٌ.
Бизга Ишоқ ривоят қилди, у деди: бизга Яъқуб ибн Иброҳим ривоят қилди, у деди: бизга Ибн Шиҳобнинг жияни, амакисидан ривоят қилди, у деди: менга Ҳумайд ибн Абдурраҳмон ибн Авф хабар бердики, Абу Ҳурайра деди: Абу Бакр ўша ҳажда мени наҳр (қурбонлик) куни Минода: ‹Бу йилдан кейин мушрик ҳаж қилмасин ва Байтни яланғоч (киши) тавоф қилмасин› деб эълон қиладиган муаззинлар (эълончилар) қаторида юборди. Ҳумайд ибн Абдурраҳмон деди: Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Алини (ортидан) етказиб, унга Бароат (сураси)ни эълон қилишни буюрдилар. Абу Ҳурайра деди: Шунда Али биз билан бирга наҳр куни Мино аҳлига: ‹Бу йилдан кейин мушрик ҳаж қилмайди ва Байтни яланғоч (киши) тавоф қилмайди› деб эълон қилди.