حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَبَّاسٍ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ الْمَهْدِيِّ، قَالَ حَدَّثَنَا مَنْصُورُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ مَيْمُونِ بْنِ سِيَاهٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ صَلَّى صَلاَتَنَا، وَاسْتَقْبَلَ قِبْلَتَنَا، وَأَكَلَ ذَبِيحَتَنَا، فَذَلِكَ الْمُسْلِمُ الَّذِي لَهُ ذِمَّةُ اللَّهِ وَذِمَّةُ رَسُولِهِ، فَلاَ تُخْفِرُوا اللَّهَ فِي ذِمَّتِهِ ".
Бизга Амр ибн Аббос ривоят қилди, у деди: бизга Ибн ал-Маҳдий ривоят қилди, у деди: бизга Мансур ибн Саъд, Маймун ибн Сиёҳдан, у Анас ибн Моликдан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким бизнинг намозимиздек намоз ўқиса, қибламизга юзланса ва сўйган (қурбонлик)имизни еса — у Аллаҳнинг зиммаси (ҳимояси) ва Унинг Расулининг зиммаси бўлган мусулмондир. Бас, Аллаҳнинг зиммасидагиларга хиёнат қилманглар,» дедилар.
حَدَّثَنَا نُعَيْمٌ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ الْمُبَارَكِ، عَنْ حُمَيْدٍ الطَّوِيلِ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَقُولُوا لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. فَإِذَا قَالُوهَا وَصَلَّوْا صَلاَتَنَا، وَاسْتَقْبَلُوا قِبْلَتَنَا، وَذَبَحُوا ذَبِيحَتَنَا، فَقَدْ حَرُمَتْ عَلَيْنَا دِمَاؤُهُمْ وَأَمْوَالُهُمْ إِلاَّ بِحَقِّهَا، وَحِسَابُهُمْ عَلَى اللَّهِ ".
Бизга Нуайм ривоят қилди, у деди: бизга Ибн ал-Муборак, Ҳумайд ат-Тавилдан, у Анас ибн Моликдан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Мен одамлар ‹Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ› демагунча, улар билан жанг қилишга буюрилдим. Агар буни айтсалар, бизнинг намозимиздек намоз ўқисалар, қибламизга юзлансалар ва сўйган (қурбонлик)имизни сўйсалар — қонлари ва моллари бизга ҳаром бўлади — унинг ҳақи (билан ундирилгани) бундан мустасно; ҳисоблари эса Аллаҳ зиммасидадир,» дедилар.
قَالَ ابْنُ أَبِي مَرْيَمَ أَخْبَرَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، حَدَّثَنَا أَنَسٌ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم. وَقَالَ عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ قَالَ حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ قَالَ سَأَلَ مَيْمُونُ بْنُ سِيَاهٍ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ قَالَ يَا أَبَا حَمْزَةَ، مَا يُحَرِّمُ دَمَ الْعَبْدِ وَمَالَهُ فَقَالَ مَنْ شَهِدَ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ، وَاسْتَقْبَلَ قِبْلَتَنَا، وَصَلَّى صَلاَتَنَا، وَأَكَلَ ذَبِيحَتَنَا، فَهُوَ الْمُسْلِمُ، لَهُ مَا لِلْمُسْلِمِ، وَعَلَيْهِ مَا عَلَى الْمُسْلِمِ.
Ибн Абу Марям деди: бизга Яҳё хабар берди, бизга Ҳумайд ривоят қилди, бизга Анас, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилди. Ва Али ибн Абдуллаҳ деди: бизга Холид ибн ал-Ҳорис ривоят қилди, у деди: бизга Ҳумайд ривоят қилди, у деди: Маймун ибн Сиёҳ Анас ибн Моликдан сўраб: «Эй Абу Ҳамза, банданинг қони ва молини нима ҳаром қилади?» деди. У: «Ким ‹Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ› деб гувоҳлик берса, қибламизга юзланса, бизнинг намозимиздек намоз ўқиса ва сўйган (қурбонлик)имизни еса — у мусулмондир; мусулмонга (тегишли) нарса унга (тегишли), мусулмонга (вожиб бўлган) нарса унга (ҳам вожиб),» деди.