باب نَوْمِ الرِّجَالِ فِي الْمَسْجِدِ
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي نَافِعٌ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ، أَنَّهُ كَانَ يَنَامُ وَهْوَ شَابٌّ أَعْزَبُ لاَ أَهْلَ لَهُ فِي مَسْجِدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Бизга Мусаддад ривоят қилди, у деди: бизга Яҳё, Убайдуллаҳдан ривоят қилди, у деди: менга Нофиъ ривоят қилди, у деди: менга Абдуллаҳ хабар бердики, у — ёш, уйланмаган, аҳли (оиласи) йўқ йигит бўлиб — Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг масжидида ухларди.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ، قَالَ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْتَ فَاطِمَةَ، فَلَمْ يَجِدْ عَلِيًّا فِي الْبَيْتِ فَقَالَ " أَيْنَ ابْنُ عَمِّكِ ". قَالَتْ كَانَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ شَىْءٌ، فَغَاضَبَنِي فَخَرَجَ فَلَمْ يَقِلْ عِنْدِي. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لإِنْسَانٍ " انْظُرْ أَيْنَ هُوَ ". فَجَاءَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، هُوَ فِي الْمَسْجِدِ رَاقِدٌ، فَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ مُضْطَجِعٌ، قَدْ سَقَطَ رِدَاؤُهُ عَنْ شِقِّهِ، وَأَصَابَهُ تُرَابٌ، فَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَمْسَحُهُ عَنْهُ وَيَقُولُ " قُمْ أَبَا تُرَابٍ، قُمْ أَبَا تُرَابٍ ".
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, у деди: бизга Абдулазиз ибн Абу Ҳозим, Абу Ҳозимдан, у Саҳл ибн Саъддан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Фотиманинг уйига келдилар ва уйда Алини топмадилар. У: «Амакивасчанг қаерда?» дедилар. (Фотима): «Мен билан унинг орасида (гап) бўлди, у менга ғазабланиб чиқиб кетди ва ҳузуримда қайлола (чошт уйқуси) қилмади,» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир кишига: «У қаерда экан, қара,» дедилар. У келиб: «Эй Расулуллаҳ, у масжидда ухлаб ётибди,» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) келдилар — у (Али) ёнбошлаб ётган, ридоси ёнидан тушган, унга тупроқ теккан эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ундан (тупроқни) арта бошладилар ва: «Тур, эй Абу Туроб (Тупроқ отаси); тур, эй Абу Туроб!» дердилар.
حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ عِيسَى، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ رَأَيْتُ سَبْعِينَ مِنْ أَصْحَابِ الصُّفَّةِ، مَا مِنْهُمْ رَجُلٌ عَلَيْهِ رِدَاءٌ، إِمَّا إِزَارٌ وَإِمَّا كِسَاءٌ، قَدْ رَبَطُوا فِي أَعْنَاقِهِمْ، فَمِنْهَا مَا يَبْلُغُ نِصْفَ السَّاقَيْنِ، وَمِنْهَا مَا يَبْلُغُ الْكَعْبَيْنِ، فَيَجْمَعُهُ بِيَدِهِ، كَرَاهِيَةَ أَنْ تُرَى عَوْرَتُهُ.
Бизга Юсуф ибн Ийсо ривоят қилди, у деди: бизга Ибн Фузайл, отасидан, у Абу Ҳозимдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди, у деди: Мен суффа аҳлидан етмиш (киши)ни кўрдим — улардан ҳеч бирида (тўлиқ) ридо йўқ эди; ё изор, ё (бир парча) ёпинчиқ (кисо) — уни бўйинларига боғлаганлар. Улардан баъзиси соқларнинг ярмигача, баъзиси тўпиқларгача етар эди. (Ҳар бири) аврати кўриниб қолишидан (хавфсираб) уни қўли билан жамларди.