حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ عِيسَى، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ رَأَيْتُ سَبْعِينَ مِنْ أَصْحَابِ الصُّفَّةِ، مَا مِنْهُمْ رَجُلٌ عَلَيْهِ رِدَاءٌ، إِمَّا إِزَارٌ وَإِمَّا كِسَاءٌ، قَدْ رَبَطُوا فِي أَعْنَاقِهِمْ، فَمِنْهَا مَا يَبْلُغُ نِصْفَ السَّاقَيْنِ، وَمِنْهَا مَا يَبْلُغُ الْكَعْبَيْنِ، فَيَجْمَعُهُ بِيَدِهِ، كَرَاهِيَةَ أَنْ تُرَى عَوْرَتُهُ.
Бизга Юсуф ибн Ийсо ривоят қилди, у деди: бизга Ибн Фузайл, отасидан, у Абу Ҳозимдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди, у деди: Мен суффа аҳлидан етмиш (киши)ни кўрдим — улардан ҳеч бирида (тўлиқ) ридо йўқ эди; ё изор, ё (бир парча) ёпинчиқ (кисо) — уни бўйинларига боғлаганлар. Улардан баъзиси соқларнинг ярмигача, баъзиси тўпиқларгача етар эди. (Ҳар бири) аврати кўриниб қолишидан (хавфсираб) уни қўли билан жамларди.