443-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Намоз китоби
حَدَّثَنَا خَلاَّدُ بْنُ يَحْيَى، قَالَ حَدَّثَنَا مِسْعَرٌ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَارِبُ بْنُ دِثَارٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ فِي الْمَسْجِدِ ـ قَالَ مِسْعَرٌ أُرَاهُ قَالَ ضُحًى ـ فَقَالَ " صَلِّ رَكْعَتَيْنِ ". وَكَانَ لِي عَلَيْهِ دَيْنٌ فَقَضَانِي وَزَادَنِي.
Холлод ибн Яҳё бизга айтди: Мисъар бизга айтди: Муҳориб ибн Дисор бизга айтди, Жобир ибн Абдуллаҳдан: У деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларига келдим, у зот масжидда эдилар — Мисъар деди: У зоҳа (чошт) пайти деганини ўйлайман — у зот: «Икки ракат ўқи», дедилар. Менинг у кишида ҳаққим (қарзим) бор эди, у киши қарзимни тўлади ва зиёда ҳам қилди.