حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ جَوَّاسٍ الْحَنَفِيُّ أَبُو عَاصِمٍ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ الأَشْجَعِيُّ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ مُحَارِبِ بْنِ دِثَارٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كَانَ لِي عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم دَيْنٌ فَقَضَانِي وَزَادَنِي وَدَخَلْتُ عَلَيْهِ الْمَسْجِدَ فَقَالَ لِي " صَلِّ رَكْعَتَيْنِ " .
Жобир ибн Абдуллаҳ айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)да менинг ҳақимда (зиммасида) бир қарз бор эди; бас у менга (қарзни) адо этди ва (устига) зиёда (ҳам) қилди. Мен унинг олдига масжидга кирдим; бас у менга: «Икки ракат ўқи» деди.