Кечаси уйғонганда айтиладиган дуо

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا ابْنُ مَهْدِيٍّ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ سَلَمَةَ، عَنْ كُرَيْبٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ بِتُّ عِنْدَ مَيْمُونَةَ فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَأَتَى حَاجَتَهُ، غَسَلَ وَجْهَهُ وَيَدَيْهِ، ثُمَّ نَامَ، ثُمَّ قَامَ فَأَتَى الْقِرْبَةَ فَأَطْلَقَ شِنَاقَهَا، ثُمَّ تَوَضَّأَ وُضُوءًا بَيْنَ وُضُوءَيْنِ لَمْ يُكْثِرْ، وَقَدْ أَبْلَغَ، فَصَلَّى، فَقُمْتُ فَتَمَطَّيْتُ كَرَاهِيَةَ أَنْ يَرَى أَنِّي كُنْتُ أَتَّقِيهِ، فَتَوَضَّأْتُ، فَقَامَ يُصَلِّي، فَقُمْتُ عَنْ يَسَارِهِ، فَأَخَذَ بِأُذُنِي فَأَدَارَنِي عَنْ يَمِينِهِ، فَتَتَامَّتْ صَلاَتُهُ ثَلاَثَ عَشْرَةَ رَكْعَةً ثُمَّ اضْطَجَعَ فَنَامَ حَتَّى نَفَخَ ـ وَكَانَ إِذَا نَامَ نَفَخَ ـ فَآذَنَهُ بِلاَلٌ بِالصَّلاَةِ، فَصَلَّى وَلَمْ يَتَوَضَّأْ، وَكَانَ يَقُولُ فِي دُعَائِهِ ‏ "‏ اللَّهُمَّ اجْعَلْ فِي قَلْبِي نُورًا، وَفِي بَصَرِي نُورًا، وَفِي سَمْعِي نُورًا، وَعَنْ يَمِينِي نُورًا، وَعَنْ يَسَارِي نُورًا، وَفَوْقِي نُورًا، وَتَحْتِي نُورًا، وَأَمَامِي نُورًا، وَخَلْفِي نُورًا، وَاجْعَلْ لِي نُورًا ‏"‏‏.‏ قَالَ كُرَيْبٌ وَسَبْعٌ فِي التَّابُوتِ‏.‏ فَلَقِيتُ رَجُلاً مِنْ وَلَدِ الْعَبَّاسِ فَحَدَّثَنِي بِهِنَّ، فَذَكَرَ عَصَبِي وَلَحْمِي وَدَمِي وَشَعَرِي وَبَشَرِي، وَذَكَرَ خَصْلَتَيْنِ‏.‏

Али ибн Абдуллаҳ, Ибн Маҳдийдан, у Суфёндан, у Саламадан, у Курайбдан, у Ибн Аббосдан (розияллаҳу анҳумо) ривоят қилади: У: Мен Маймунанинг олдида тунадйм. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам туриб, ҳожатларига (қазои ҳожат) бордилар, юзлари ва қўлларини ювдилар, сўнг ухладилар, сўнг туриб меш томон бордилар ва унинг боғичини ечдилар, сўнг икки таҳорат орасидаги (ўртача) бир таҳорат олдилар — кўпайтирмадилар, аммо (аъзоларини сувга) етказдилар — ва намоз ўқидилар. Мен ҳам туриб, керишдйм — у киши менинг у кишидан эҳтиёт бўлаётганимни (кузатаётганимни) кўришини ёқтирмаганим учун — ва таҳорат олдим. У киши туриб намоз ўқий бошладилар, мен чап томонларига турдйм. У киши қулоғимдан ушлаб, мени ўнг томонларига айлантирдилар. У кишининг намози ўн уч ракъатга етди. Сўнг ётиб ухладилар, ҳатто (ухлаб) хуррак отдилар — у киши ухлаганларида хуррак отар эдилар. Билол у кишига намоз (вақти)ни билдирди, у киши (янгидан) таҳорат олмасдан намоз ўқидилар. У киши ўз дуосида: «Аллаҳим, қалбимда нур қил, кўзимда нур, қулоғимда нур, ўнг томонимда нур, чап томонимда нур, устимда нур, остимда нур, олдимда нур, ортимда нур (қил); ва менга нур қил» дер эдилар. Курайб: Ва сандиқда етти (хислат бор) (деди). Мен Аббос болаларидан бир кишини учратдйм, у менга уларни айтиб берди: У: асабим (пайларим), гўштим, қоним, сочим, теримни зикр қилди ва (яна) икки хислатни зикр қилди.

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، سَمِعْتُ سُلَيْمَانَ بْنَ أَبِي مُسْلِمٍ، عَنْ طَاوُسٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا قَامَ مِنَ اللَّيْلِ يَتَهَجَّدُ قَالَ ‏ "‏ اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ، أَنْتَ نُورُ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَنْ فِيهِنَّ، وَلَكَ الْحَمْدُ أَنْتَ قَيِّمُ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَنْ فِيهِنَّ، وَلَكَ الْحَمْدُ، أَنْتَ الْحَقُّ وَوَعْدُكَ حَقٌّ، وَقَوْلُكَ حَقٌّ، وَلِقَاؤُكَ حَقٌّ، وَالْجَنَّةُ حَقٌّ، وَالنَّارُ حَقٌّ، وَالسَّاعَةُ حَقٌّ، وَالنَّبِيُّونَ حَقٌّ، وَمُحَمَّدٌ حَقٌّ، اللَّهُمَّ لَكَ أَسْلَمْتُ وَعَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ وَبِكَ آمَنْتُ، وَإِلَيْكَ أَنَبْتُ، وَبِكَ خَاصَمْتُ، وَإِلَيْكَ حَاكَمْتُ، فَاغْفِرْ لِي مَا قَدَّمْتُ وَمَا أَخَّرْتُ، وَمَا أَسْرَرْتُ، وَمَا أَعْلَنْتُ، أَنْتَ الْمُقَدِّمُ وَأَنْتَ الْمُؤَخِّرُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ ـ أَوْ ـ لاَ إِلَهَ غَيْرُكَ ‏"‏‏.‏

Абдуллаҳ ибн Муҳаммад, Суфёндан: Сулаймон ибн Абу Муслимни эшитдйм, у Товусдан, у Ибн Аббосдан ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кечаси таҳажжудга турганларида: «Аллаҳим, ҳамд Сенга хосдир, Сен осмонлар, ер ва улардагиларнинг нурисан; ҳамд Сенга хосдир, Сен осмонлар, ер ва улардагиларнинг Қойимисан (тутиб турувчиси); ҳамд Сенга хосдир, Сен Ҳақсан, Сенинг ваъданг ҳақ, сўзинг ҳақ, (Сенга) рўбарў бўлиш ҳақ, жаннат ҳақ, дўзах ҳақ, Соат (қиёмат) ҳақ, Набийлар ҳақ, Муҳаммад ҳақ; Аллаҳим, Сенга таслим бўлдйм, Сенга таваккул қилдйм, Сенга иймон келтирдйм, Сенга қайтдйм, Сенинг (ёрдаминг) билан хусумат (баҳс) қилдйм, Сенга ҳукм (қилишни топширдйм); бас, мен илгари қилган ва кейин қилган, яширган ва ошкор қилган (гуноҳ)ларимни мағфират қил; Сен Муқаддим (олдинга сургувчи)сан ва Сен Муаххир (орқага сурувчи)сан; Сендан бошқа илоҳ йўқ — ёки: Сендан ўзга илоҳ йўқ» дер эдилар.