حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنِ الْمُسَيَّبِ بْنِ رَافِعٍ، عَنْ وَرَّادٍ، مَوْلَى الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ قَالَ كَتَبَ الْمُغِيرَةُ إِلَى مُعَاوِيَةَ بْنِ أَبِي سُفْيَانَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَقُولُ فِي دُبُرِ كُلِّ صَلاَةٍ إِذَا سَلَّمَ " لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ، وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ، وَلَهُ الْحَمْدُ، وَهْوَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ، اللَّهُمَّ لاَ مَانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ، وَلاَ مُعْطِيَ لِمَا مَنَعْتَ، وَلاَ يَنْفَعُ ذَا الْجَدِّ مِنْكَ الْجَدُّ ". وَقَالَ شُعْبَةُ عَنْ مَنْصُورٍ قَالَ سَمِعْتُ الْمُسَيَّبَ.
Қутайба ибн Саид, Жарирдан, у Мансурдан, у Мусайяб ибн Рофиъдан, у Муғийра ибн Шуъбанинг озоди Варроддан ривоят қилади: У: Муғийра Муовия ибн Абу Суфёнга ёзди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳар бир намоз ортидан салом берганларида: «Ла илаҳа иллаллаҳу ваҳдаҳу ла шарика лаҳу, лаҳул мулку ва лаҳул ҳамду, ва ҳува ала кулли шайъин қодир; Аллаҳумма ла маниъа лима аътайта, ва ла муътия лима манаъта, ва ла янфаъу зал-жадди минкал жадду (Аллаҳдан бошқа илоҳ йўқ, ёлғиз Ўзи, Унинг шериги йўқ, мулк Унга хос, ҳамд Унга хос, У ҳар нарсага қодир; Аллаҳим, Сен берган нарсани тўсувчи йўқ, Сен тўсган нарсани берувчи йўқ, бойлик (бахт) эгасига Сенинг ҳузурингда бойлиги фойда бермайди)» дер эдилар, деди. Шуъба Мансурдан: Мен Мусайябни эшитдйм (деди).
حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ، أَخْبَرَنَا يَزِيدُ، أَخْبَرَنَا وَرْقَاءُ، عَنْ سُمَىٍّ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ،. قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ ذَهَبَ أَهْلُ الدُّثُورِ بِالدَّرَجَاتِ وَالنَّعِيمِ الْمُقِيمِ. قَالَ " كَيْفَ ذَاكَ ". قَالَ صَلَّوْا كَمَا صَلَّيْنَا، وَجَاهَدُوا كَمَا جَاهَدْنَا، وَأَنْفَقُوا مِنْ فُضُولِ أَمْوَالِهِمْ، وَلَيْسَتْ لَنَا أَمْوَالٌ. قَالَ " أَفَلاَ أُخْبِرُكُمْ بِأَمْرٍ تُدْرِكُونَ مَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ، وَتَسْبِقُونَ مَنْ جَاءَ بَعْدَكُمْ، وَلاَ يَأْتِي أَحَدٌ بِمِثْلِ مَا جِئْتُمْ، إِلاَّ مَنْ جَاءَ بِمِثْلِهِ، تُسَبِّحُونَ فِي دُبُرِ كُلِّ صَلاَةٍ عَشْرًا، وَتَحْمَدُونَ عَشْرًا، وَتُكَبِّرُونَ عَشْرًا ". تَابَعَهُ عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ عَنْ سُمَىٍّ وَرَوَاهُ ابْنُ عَجْلاَنَ عَنْ سُمَىٍّ وَرَجَاءِ بْنِ حَيْوَةَ. وَرَوَاهُ جَرِيرٌ عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ رُفَيْعٍ عَنْ أَبِي صَالِحٍ عَنْ أَبِي الدَّرْدَاءِ. وَرَوَاهُ سُهَيْلٌ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Ишоқ, Язиддан: Бизга Варқо, у Сумаййдан, у Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилади: Улар: Эй Расулуллаҳ, мол-дунё эгалари (дусур) даражалар ва доимий неъмат (жаннат)ни олиб кетди, дедилар. У: «У қандай (бўлди)?» дедилар. У: Улар биз намоз ўқигандек намоз ўқиди, биз жиҳод қилгандек жиҳод қилди ва ортиқча молларидан инфоқ қилди, ҳолбуки бизда мол йўқ, деди. У: «Сизларга бир ишни хабар бермайми — у билан сиздан олдингиларга етишасиз, сиздан кейин келганлардан ўзиб кетасиз, ва — сиз келтирган (амал) мисли билан келгандан бошқа — ҳеч ким сизга (савобда) етишмайди: ҳар бир намоз ортидан ўн марта тасбиҳ, ўн марта ҳамд ва ўн марта такбир айтасиз» дедилар. Буни Убайдуллаҳ ибн Умар Сумайдан мутобаъа қилди. Ибн Ажлон Сумай ва Ражў ибн Ҳайвадан ривоят қилди. Жарир Абдулазиз ибн Руфайъдан, у Абу Солиҳдан, у Абу Дардодан ривоят қилди. Суҳайл отасидан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди.