باب التَّعَوُّذِ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ
حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ عُقْبَةَ، قَالَ سَمِعْتُ أُمَّ خَالِدٍ بِنْتَ خَالِدٍ ـ قَالَ وَلَمْ أَسْمَعْ أَحَدًا سَمِعَ مِنَ النَّبِيِّ، صلى الله عليه وسلم غَيْرَهَا ـ قَالَتْ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَتَعَوَّذُ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ.
Ҳумайдий, Суфёндан: Бизга Мусо ибн Уқба: Умму Холид бинти Холидни эшитдйм — у: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшитган ундан бошқа ҳеч кимни эшитмадйм, деди — у: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг қабр азобидан паноҳ тилаётганларини эшитдйм, деди.
حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ، عَنْ مُصْعَبٍ، كَانَ سَعْدٌ يَأْمُرُ بِخَمْسٍ وَيَذْكُرُهُنَّ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ كَانَ يَأْمُرُ بِهِنَّ " اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْبُخْلِ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنَ الْجُبْنِ، وَأَعُوذُ بِكَ أَنْ أُرَدَّ إِلَى أَرْذَلِ الْعُمُرِ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ فِتْنَةِ الدُّنْيَا يَعْنِي فِتْنَةَ الدَّجَّالِ وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ ".
Одам, Шуъбадан: Бизга Абдулмалик, у Мусъабдан айтиб берди: Саъд бешта (калимани) буюрар ва уларни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан — у киши буларни буюрар эдилар (деб) — зикр қилар эди: «Аллаҳим, мен Сендан бахилликдан паноҳ тилайман, Сендан қўрқоқликдан паноҳ тилайман, умрнинг энг тубан (қари) ёшига қайтарилишимдан Сенга паноҳ тилайман, дунё фитнаси — яъни Дажжол фитнаси — дан Сенга паноҳ тилайман, ва қабр азобидан Сенга паноҳ тилайман».
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ دَخَلَتْ عَلَىَّ عَجُوزَانِ مِنْ عُجُزِ يَهُودِ الْمَدِينَةِ فَقَالَتَا لِي إِنَّ أَهْلَ الْقُبُورِ يُعَذَّبُونَ فِي قُبُورِهِمْ، فَكَذَّبْتُهُمَا، وَلَمْ أُنْعِمْ أَنْ أُصَدِّقَهُمَا، فَخَرَجَتَا وَدَخَلَ عَلَىَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ لَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ عَجُوزَيْنِ وَذَكَرْتُ لَهُ، فَقَالَ " صَدَقَتَا، إِنَّهُمْ يُعَذَّبُونَ عَذَابًا تَسْمَعُهُ الْبَهَائِمُ كُلُّهَا ". فَمَا رَأَيْتُهُ بَعْدُ فِي صَلاَةٍ إِلاَّ تَعَوَّذَ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ.
Усмон ибн Абу Шайба, Жарирдан, у Мансурдан, у Абу Воилдан, у Масруқдан, у Оишадан ривоят қилади: У: Менинг олдимга Мадина яҳудий кампирларидан икки кампир кирди ва менга: Албатта қабр аҳли ўз қабрларида азобланадилар, дедилар. Мен уларни ёлғонга чиқардйм ва уларни тасдиқлашни раво кўрмадйм. Улар чиқиб кетдилар, менинг олдимга Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кирдилар. Мен у кишига: Эй Расулуллаҳ, икки кампир... — деб буни у кишига зикр қилдйм. У киши: «Улар иккови рост айтди, албатта улар шундай азоб билан азобланадиларки, уни бутун ҳайвонлар эшитади» дедилар. Мен у кишини ундан кейин ҳеч бир намозда кўрмадйм, илло қабр азобидан паноҳ тиламасалар.