حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أَبِي مُوسَى ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ فَكُنَّا إِذَا عَلَوْنَا كَبَّرْنَا فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَيُّهَا النَّاسُ ارْبَعُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ، فَإِنَّكُمْ لاَ تَدْعُونَ أَصَمَّ وَلاَ غَائِبًا، وَلَكِنْ تَدْعُونَ سَمِيعًا بَصِيرًا ". ثُمَّ أَتَى عَلَىَّ وَأَنَا أَقُولُ فِي نَفْسِي لاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ. فَقَالَ " يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسٍ قُلْ لاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ فَإِنَّهَا. كَنْزٌ مِنْ كُنُوزِ الْجَنَّةِ ". أَوْ قَالَ " أَلاَ أَدُلُّكَ عَلَى كَلِمَةٍ هِيَ كَنْزٌ مِنْ كُنُوزِ الْجَنَّةِ، لاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ ".
Сулаймон ибн Ҳарб, Ҳаммод ибн Зайддан, у Айюбдан, у Абу Усмондан, у Абу Мусодан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: У: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бир сафарда эдик, биз баланд(жойга) кўтарилсак, такбир айтар эдик. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Эй инсонлар, ўзингизга раҳм қилинглар (овозни баланд қилманг), чунки сизлар кар(соқов)ни ҳам, ғойиб(йўқ)ни ҳам чақирмаяпсиз; балки Эшитувчи, Кўрувчини чақиряпсиз» дедилар. Сўнг менга келдилар, мен ўз ичимда: Ла ҳавла ва ла қуввата илла биллаҳ, дер эдим. У киши: «Эй Абдуллаҳ ибн Қайс, Ла ҳавла ва ла қуввата илла биллаҳ, де, чунки у — жаннат хазиналаридан бир хазинадир» дедилар — ёки: «Сенга бир калимани кўрсатмайми — у жаннат хазиналаридан бир хазинадир: Ла ҳавла ва ла қуввата илла биллаҳ» дедилар.