حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَطَاءُ بْنُ يَزِيدَ، أَنَّ أَبَا سَعِيدٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّ أُنَاسًا مِنَ الأَنْصَارِ سَأَلُوا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمْ يَسْأَلْهُ أَحَدٌ مِنْهُمْ إِلاَّ أَعْطَاهُ حَتَّى نَفِدَ مَا عِنْدَهُ فَقَالَ لَهُمْ حِينَ نَفِدَ كُلُّ شَىْءٍ أَنْفَقَ بِيَدَيْهِ " مَا يَكُنْ عِنْدِي مِنْ خَيْرٍ لاَ أَدَّخِرْهُ عَنْكُمْ، وَإِنَّهُ مَنْ يَسْتَعِفَّ يُعِفُّهُ اللَّهُ، وَمَنْ يَتَصَبَّرْ يُصَبِّرْهُ اللَّهُ، وَمَنْ يَسْتَغْنِ يُغْنِهِ اللَّهُ، وَلَنْ تُعْطَوْا عَطَاءً خَيْرًا وَأَوْسَعَ مِنَ الصَّبْرِ ".
Абу Саъид хабар бердики, Ансордан баъзи одамлар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўрадилар, улардан ким сўраса, бердилар — то ҳузурида бори тугагунча. Қўллари билан сарфлаган ҳамма нарса тугаганда, уларга дедилар: "Менда бирор хайр (мол) бўлса, уни сизлардан асраб қўймайман. Ким иффат тиласа (сўрамай сабр қилса), Аллаҳ уни иффатли қилади; ким сабр қилса, Аллаҳ унга сабр беради; ким ўзини бой (қаноатли) тутса, Аллаҳ уни бой қилади. Сизларга сабрдан кўра яхшироқ ва кенгроқ бирор ато берилмаган."