Убода ибн Сомит (ривоят қилди): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) дедилар: "Ким Аллаҳга учрашишни севса, Аллаҳ ҳам унга учрашишни севади; ким Аллаҳга учрашишни ёқтирмаса, Аллаҳ ҳам унга учрашишни ёқтирмайди." Оиша ёки унинг аёлларидан бири: "Биз ўлимни ёқтирмаймиз-ку" деди. Деди: "Бу у (сиз ўйлаган) эмас, балки мўминга ўлим етганда, унга Аллаҳнинг розилиги ва карами башорат қилинади — шунда унга олдидагидан суюклироқ нарса бўлмайди, шунинг учун Аллаҳга учрашишни севади, Аллаҳ ҳам унга учрашишни севади. Кофирга (ўлим) етганда, унга Аллаҳнинг азоби ва уқубати башорат қилинади — шунда унга олдидагидан ёмонроқ нарса бўлмайди, шунинг учун Аллаҳга учрашишни ёқтирмайди, Аллаҳ ҳам унга учрашишни ёқтирмайди."
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ بُرَيْدٍ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ أَحَبَّ لِقَاءَ اللَّهِ أَحَبَّ اللَّهُ لِقَاءَهُ، وَمَنْ كَرِهَ لِقَاءَ اللَّهِ كَرِهَ اللَّهُ لِقَاءَهُ ".
Абу Мусо (ривоят қилди): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) дедилар: "Ким Аллаҳга учрашишни севса, Аллаҳ ҳам унга учрашишни севади; ким Аллаҳга учрашишни ёқтирмаса, Аллаҳ ҳам унга учрашишни ёқтирмайди."
حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، وَعُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، فِي رِجَالٍ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنَّ عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ وَهْوَ صَحِيحٌ " إِنَّهُ لَمْ يُقْبَضْ نَبِيٌّ قَطُّ حَتَّى يَرَى مَقْعَدَهُ مِنَ الْجَنَّةِ ثُمَّ يُخَيَّرُ ". فَلَمَّا نَزَلَ بِهِ، وَرَأْسُهُ عَلَى فَخِذِي، غُشِيَ عَلَيْهِ سَاعَةً، ثُمَّ أَفَاقَ، فَأَشْخَصَ بَصَرَهُ إِلَى السَّقْفِ ثُمَّ قَالَ " اللَّهُمَّ الرَّفِيقَ الأَعْلَى ". قُلْتُ إِذًا لاَ يَخْتَارُنَا، وَعَرَفْتُ أَنَّهُ الْحَدِيثُ الَّذِي كَانَ يُحَدِّثُنَا بِهِ ـ قَالَتْ ـ فَكَانَتْ تِلْكَ آخِرَ كَلِمَةٍ تَكَلَّمَ بِهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَوْلُهُ " اللَّهُمَّ الرَّفِيقَ الأَعْلَى ".
Оиша — Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг завжаси — айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) соғ (сиҳат) ҳолида шундай дер эди: "Ҳеч бир набий қабз қилинмайди (жони олинмайди), то жаннатдаги ўрнини кўриб, кейин (қолиш ёки кетишга) ихтиёр берилгунча." (Вафоти етиб) унга ўлим тушганда, боши сонимда эди, бир муддат ҳушдан кетди, кейин ўзига келди, кўзини шифтга тикди ва: "Аллаҳумма, энг олий ҳамроҳликни (Рафиқул аъло)" деди. Мен: "Демак, у бизни ихтиёр қилмайди (танламайди)" дедим ва бу — у бизга айтиб юрган ўша ҳадис эканини англадим. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) гапирган охирги калимаси унинг: "Аллаҳумма, Рафиқул аъло" дегани бўлди.