بَابُ قَوْلِ اللَّهِ تَعَالَى: {إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً أُولَئِكَ لاَ خَلاَقَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ وَلاَ يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَلاَ يَنْظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلاَ يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ}
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينِ صَبْرٍ، يَقْتَطِعُ بِهَا مَالَ امْرِئٍ مُسْلِمٍ، لَقِيَ اللَّهَ وَهْوَ عَلَيْهِ غَضْبَانُ ". فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَصْدِيقَ ذَلِكَ {إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً} إِلَى آخِرِ الآيَةِ. فَدَخَلَ الأَشْعَثُ بْنُ قَيْسٍ فَقَالَ مَا حَدَّثَكُمْ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ، فَقَالُوا كَذَا وَكَذَا. قَالَ فِيَّ أُنْزِلَتْ، كَانَتْ لِي بِئْرٌ فِي أَرْضِ ابْنِ عَمٍّ لِي فَأَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " بَيِّنَتُكَ أَوْ يَمِينُهُ ". قُلْتُ إِذًا يَحْلِفُ عَلَيْهَا يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينِ صَبْرٍ، وَهْوَ فِيهَا فَاجِرٌ، يَقْتَطِعُ بِهَا مَالَ امْرِئٍ مُسْلِمٍ، لَقِيَ اللَّهَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، وَهْوَ عَلَيْهِ غَضْبَانُ ".
Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳу) айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: "Ким бир мусулмон кишининг молини ноҳақ олиб кетиш учун ямин сабр (қасдан, атайлаб қасам) ичса, Аллаҳга — У унга ғазабли ҳолда — йўлиқади." Аллаҳ уни тасдиқлаб (оят) нозил қилди: "Албатта Аллаҳнинг аҳдини ва ўз қасамларини озгина баҳога сотадиганлар..." (оят охиригача). Ашъас ибн Қайс кириб: "Абу Абдураҳмон (Ибн Масъуд) сизларга нима айтди?" деди. Улар: "Шундай-шундай" дедилар. У: "(Бу) мен ҳақимда нозил бўлди: менинг амакиваччам ерида бир қудуғим бор эди, мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келдим. У: «Далилинг ёки унинг қасами» деди. Мен: «Ундай бўлса, у (ёлғондан) қасам ичади, эй Расулуллаҳ» дедим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким ямин сабр ичса, унда у фожир (ёлғончи) бўлса, у билан мусулмон кишининг молини олиб кетса, қиёмат кунида Аллаҳга — У унга ғазабли ҳолда — йўлиқади» деди" деди.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينِ صَبْرٍ، يَقْتَطِعُ بِهَا مَالَ امْرِئٍ مُسْلِمٍ، لَقِيَ اللَّهَ وَهْوَ عَلَيْهِ غَضْبَانُ ". فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَصْدِيقَ ذَلِكَ {إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً} إِلَى آخِرِ الآيَةِ. فَدَخَلَ الأَشْعَثُ بْنُ قَيْسٍ فَقَالَ مَا حَدَّثَكُمْ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ، فَقَالُوا كَذَا وَكَذَا. قَالَ فِيَّ أُنْزِلَتْ، كَانَتْ لِي بِئْرٌ فِي أَرْضِ ابْنِ عَمٍّ لِي فَأَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " بَيِّنَتُكَ أَوْ يَمِينُهُ ". قُلْتُ إِذًا يَحْلِفُ عَلَيْهَا يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينِ صَبْرٍ، وَهْوَ فِيهَا فَاجِرٌ، يَقْتَطِعُ بِهَا مَالَ امْرِئٍ مُسْلِمٍ، لَقِيَ اللَّهَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، وَهْوَ عَلَيْهِ غَضْبَانُ ".
Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳу) айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: "Ким бир мусулмон кишининг молини олиб кетиш учун ямин сабр (қасдан, атайлаб қасам) ичса, Аллаҳга — У унга ғазабли ҳолда — йўлиқади." Аллаҳ уни тасдиқлаб (оят) нозил қилди: "Албатта Аллаҳнинг аҳдини ва ўз қасамларини озгина баҳога сотадиганлар..." (оят охиригача). Ашъас ибн Қайс кириб: "Абу Абдураҳмон сизларга нима айтди?" деди. Улар: "Шундай-шундай" дедилар. У: "(Бу) мен ҳақимда нозил бўлди: менинг амакиваччам ерида бир қудуғим бор эди, мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келдим. У: «Далилинг ёки унинг қасами» деди. Мен: «Ундай бўлса, у (ёлғондан) қасам ичади, эй Расулуллаҳ» дедим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким ямин сабр ичса, унда у фожир (ёлғончи) бўлса, у билан мусулмон кишининг молини олиб кетса, қиёмат кунида Аллаҳга — У унга ғазабли ҳолда — йўлиқади» деди" деди.