باب إِذَا أَسْلَمَ عَلَى يَدَيْهِ
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ عَائِشَةَ أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ، أَرَادَتْ أَنْ تَشْتَرِيَ جَارِيَةً تُعْتِقُهَا فَقَالَ أَهْلُهَا نَبِيعُكِهَا عَلَى أَنَّ وَلاَءَهَا لَنَا. فَذَكَرَتْ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لاَ يَمْنَعُكِ ذَلِكِ، فَإِنَّمَا الْوَلاَءُ لِمَنْ أَعْتَقَ ".
Ибн Умар (ривоят қилди): Мўминлар онаси Оиша бир чўрини — уни озод қилиш учун — сотиб олмоқчи бўлди. Эгалари: "Уни сенга, валоси бизга бўлиши шарти билан сотамиз" дедилар. (Оиша) буни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га зикр қилди. Деди: "Бу сени ман қилмасин, чунки вало фақат озод қилган кишигадир."
حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، أَخْبَرَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتِ اشْتَرَيْتُ بَرِيرَةَ فَاشْتَرَطَ أَهْلُهَا وَلاَءَهَا، فَذَكَرَتْ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَعْتِقِيهَا فَإِنَّ الْوَلاَءَ لِمَنْ أَعْطَى الْوَرِقَ ". قَالَتْ فَأَعْتَقْتُهَا ـ قَالَتْ ـ فَدَعَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَخَيَّرَهَا مِنْ زَوْجِهَا فَقَالَتْ لَوْ أَعْطَانِي كَذَا وَكَذَا مَا بِتُّ عِنْدَهُ. فَاخْتَارَتْ نَفْسَهَا.
Оиша (розияллаҳу анҳо) айтди: "Барирани сотиб олдим, эгалари валосини шарт қилди. Буни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га зикр қилдим. Деди: «Уни озод қил, чунки вало кумуш (нарх)ни берган кишигадир»." У: "Уни озод қилдим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни чақирди, эри (билан қолиш-ажралиш)дан ихтиёр берди. У: «Агар у менга фалон-фалон (мол) берса ҳам, унинг ёнида тунамас эдим» деди. У ўзини танлади (ажралди)."