حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ عَائِشَةَ أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ، أَرَادَتْ أَنْ تَشْتَرِيَ جَارِيَةً تُعْتِقُهَا فَقَالَ أَهْلُهَا نَبِيعُكِهَا عَلَى أَنَّ وَلاَءَهَا لَنَا. فَذَكَرَتْ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لاَ يَمْنَعُكِ ذَلِكِ، فَإِنَّمَا الْوَلاَءُ لِمَنْ أَعْتَقَ ".
Ибн Умар (ривоят қилди): Мўминлар онаси Оиша бир чўрини — уни озод қилиш учун — сотиб олмоқчи бўлди. Эгалари: "Уни сенга, валоси бизга бўлиши шарти билан сотамиз" дедилар. (Оиша) буни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га зикр қилди. Деди: "Бу сени ман қилмасин, чунки вало фақат озод қилган кишигадир."