حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ الْبُنَانِيُّ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، يَقُولُ لاِمْرَأَةٍ مِنْ أَهْلِهِ تَعْرِفِينَ فُلاَنَةَ قَالَتْ نَعَمْ. قَالَ فَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم مَرَّ بِهَا وَهْىَ تَبْكِي عِنْدَ قَبْرٍ فَقَالَ " اتَّقِي اللَّهَ وَاصْبِرِي ". فَقَالَتْ إِلَيْكَ عَنِّي، فَإِنَّكَ خِلْوٌ مِنْ مُصِيبَتِي. قَالَ فَجَاوَزَهَا وَمَضَى فَمَرَّ بِهَا رَجُلٌ فَقَالَ مَا قَالَ لَكِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَتْ مَا عَرَفْتُهُ قَالَ إِنَّهُ لَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَجَاءَتْ إِلَى بَابِهِ فَلَمْ تَجِدْ عَلَيْهِ بَوَّابًا فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاللَّهِ مَا عَرَفْتُكَ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الصَّبْرَ عِنْدَ أَوَّلِ صَدْمَةٍ ".
Анас ибн Молик ўз аҳлидан бир аёлга: "Фалон(аёл)ни танийсанми?" деди. У: "Ҳа" деди. У: "Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг ёнидан ўтди — у бир қабр ёнида йиғлаётган эди. У: ‹Аллаҳдан қўрқ ва сабр қил› деди. У (аёл): ‹Мендан нари юр, сен менинг мусибатимга гирифтор бўлган эмассан› деди. (Набий) ундан ўтиб кетди. Унга бир киши йўлиқди: ‹Сенга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) нима деди?› деди. У: ‹Мен уни танимаган эдим› деди. У: ‹У — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дир-ку!› деди. У (аёл) унинг эшигига келди, унда эшик соқчиси топмади ва: ‹Эй Расулуллаҳ, валлаҳи, мен сени танимаган эдим› деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): ‹Албатта сабр — биринчи зарба (мусибат)ида(гисидир)› деди" деди.