باب هَلْ يَقْضِي الْحَاكِمُ أَوْ يُفْتِي وَهْوَ غَضْبَانُ
حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عُمَيْرٍ، سَمِعْتُ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ أَبِي بَكْرَةَ، قَالَ كَتَبَ أَبُو بَكْرَةَ إِلَى ابْنِهِ وَكَانَ بِسِجِسْتَانَ بِأَنْ لاَ تَقْضِيَ بَيْنَ اثْنَيْنِ وَأَنْتَ غَضْبَانُ، فَإِنِّي سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ يَقْضِيَنَّ حَكَمٌ بَيْنَ اثْنَيْنِ وَهْوَ غَضْبَانُ ".
Абдураҳмон ибн Абу Бакра айтди: Абу Бакра — Сижистонда бўлган — ўғлига: "Ғазабли ҳолда икки киши орасида ҳукм қилма, чунки мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни: «Ҳакам (қози) ғазабли ҳолда икки киши орасида ҳукм қилмасин» деганини эшитдим" деб ёзди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبِي خَالِدٍ، عَنْ قَيْسِ بْنِ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ الأَنْصَارِيِّ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنِّي وَاللَّهِ لأَتَأَخَّرُ عَنْ صَلاَةِ الْغَدَاةِ مِنْ أَجْلِ فُلاَنٍ، مِمَّا يُطِيلُ بِنَا فِيهَا. قَالَ فَمَا رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَطُّ أَشَدَّ غَضَبًا فِي مَوْعِظَةٍ مِنْهُ يَوْمَئِذٍ، ثُمَّ قَالَ " يَا أَيُّهَا النَّاسُ، إِنَّ مِنْكُمْ مُنَفِّرِينَ، فَأَيُّكُمْ مَا صَلَّى بِالنَّاسِ فَلْيُوجِزْ، فَإِنَّ فِيهِمُ الْكَبِيرَ وَالضَّعِيفَ وَذَا الْحَاجَةِ ".
Абу Масъуд ал-Ансорий айтди: Бир киши Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келиб: "Эй Расулуллаҳ, валлаҳи, мен бомдод намозидан — фалон(имом) бизни унда (намозни) чўзгани учун — кечикаман" деди. Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни ўша кунгидек ваъз(панд)да ҳеч қачон шунчалик қаттиқ ғазабланган кўрмаганман. Кейин у: "Эй одамлар, сизларнинг орангизда (кишиларни намоздан) қочирувчилар бор. Қайсингиз одамларга намоз ўқиб берса — қисқа қилсин, чунки улар орасида кекса, кучсиз ва ҳожатманд бор" деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي يَعْقُوبَ الْكِرْمَانِيُّ، حَدَّثَنَا حَسَّانُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا يُونُسُ، قَالَ مُحَمَّدٌ أَخْبَرَنِي سَالِمٌ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، طَلَّقَ امْرَأَتَهُ وَهْىَ حَائِضٌ، فَذَكَرَ عُمَرُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، فَتَغَيَّظَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَالَ " لِيُرَاجِعْهَا، ثُمَّ لْيُمْسِكْهَا حَتَّى تَطْهُرَ، ثُمَّ تَحِيضَ فَتَطْهُرَ، فَإِنْ بَدَا لَهُ أَنْ يُطَلِّقَهَا فَلْيُطَلِّقْهَا ".
Абдуллаҳ ибн Умар хабар бердики, у хотинини ҳайз пайтида талоқ қилди. Умар буни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га зикр қилди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бунга ғазабланди, кейин: "У хотинини қайтариб олсин, кейин уни — пок бўлгунча, кейин (яна) ҳайз кўриб, (яна) пок бўлгунча — ушлаб турсин; агар уни талоқ қилишни (лозим) кўрса, (поклик пайтида) талоқ қилсин" деди.