حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبِي خَالِدٍ، عَنْ قَيْسِ بْنِ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ الأَنْصَارِيِّ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنِّي وَاللَّهِ لأَتَأَخَّرُ عَنْ صَلاَةِ الْغَدَاةِ مِنْ أَجْلِ فُلاَنٍ، مِمَّا يُطِيلُ بِنَا فِيهَا. قَالَ فَمَا رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَطُّ أَشَدَّ غَضَبًا فِي مَوْعِظَةٍ مِنْهُ يَوْمَئِذٍ، ثُمَّ قَالَ " يَا أَيُّهَا النَّاسُ، إِنَّ مِنْكُمْ مُنَفِّرِينَ، فَأَيُّكُمْ مَا صَلَّى بِالنَّاسِ فَلْيُوجِزْ، فَإِنَّ فِيهِمُ الْكَبِيرَ وَالضَّعِيفَ وَذَا الْحَاجَةِ ".
Абу Масъуд ал-Ансорий айтди: Бир киши Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келиб: "Эй Расулуллаҳ, валлаҳи, мен бомдод намозидан — фалон(имом) бизни унда (намозни) чўзгани учун — кечикаман" деди. Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни ўша кунгидек ваъз(панд)да ҳеч қачон шунчалик қаттиқ ғазабланган кўрмаганман. Кейин у: "Эй одамлар, сизларнинг орангизда (кишиларни намоздан) қочирувчилар бор. Қайсингиз одамларга намоз ўқиб берса — қисқа қилсин, чунки улар орасида кекса, кучсиз ва ҳожатманд бор" деди.