حَدَّثَنَا عَمْرٌو النَّاقِدُ، وَأَبُو سَعِيدٍ الأَشَجُّ قَالاَ حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ غِيَاثٍ، ح قَالَ وَحَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ، . قَالَ الأَعْمَشُ وَحَدَّثَنِي مُسْلِمٌ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، وَذُكِرَ، عِنْدَهَا مَا يَقْطَعُ الصَّلاَةَ الْكَلْبُ وَالْحِمَارُ وَالْمَرْأَةُ . فَقَالَتْ عَائِشَةُ قَدْ شَبَّهْتُمُونَا بِالْحَمِيرِ وَالْكِلاَبِ . وَاللَّهِ لَقَدْ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي وَإِنِّي عَلَى السَّرِيرِ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْقِبْلَةِ مُضْطَجِعَةً فَتَبْدُو لِي الْحَاجَةُ فَأَكْرَهُ أَنْ أَجْلِسَ فَأُوذِيَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَنْسَلُّ مِنْ عِنْدِ رِجْلَيْهِ .
Оиша (ривоят қилди): Унинг ҳузурида — намозни нима кесади: ит, эшак ва аёл (деб) — зикр қилинди. Оиша: "Сизлар бизни эшаклар ва итларга ўхшатдингиз! Валлаҳи, мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни намоз ўқиётган ҳолда кўрган эдим — мен каравотда, у билан қибла орасида ёнбошлаб ётган ҳолда; менга бир ҳожат (келара) бўлар, мен (уни уйғотмаслик учун) ўтиришни ва шу билан Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га озор беришни ёқтирмас эдим; бас унинг икки оёғи томонидан сирғалиб (чиқиб) кетар эдим" деди.