حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي قَالَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، قَالَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ،. قَالَ الأَعْمَشُ وَحَدَّثَنِي مُسْلِمٌ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، ذُكِرَ عِنْدَهَا مَا يَقْطَعُ الصَّلاَةَ الْكَلْبُ وَالْحِمَارُ وَالْمَرْأَةُ فَقَالَتْ شَبَّهْتُمُونَا بِالْحُمُرِ وَالْكِلاَبِ، وَاللَّهِ لَقَدْ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي، وَإِنِّي عَلَى السَّرِيرِ ـ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْقِبْلَةِ ـ مُضْطَجِعَةً فَتَبْدُو لِي الْحَاجَةُ، فَأَكْرَهُ أَنْ أَجْلِسَ فَأُوذِيَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَنْسَلُّ مِنْ عِنْدِ رِجْلَيْهِ.
Умар ибн Ҳафс бизга айтди: Отам бизга айтди: Аъмаш бизга айтди: Иброҳим бизга айтди, Асваддан, у Оишадан. Аъмаш деди: Менга Муслим айтди, Масруқдан, у Оишадан: Унинг олдида намозни ит, эшак ва аёл бузиши зикр қилинди. У: ‹Сизлар бизни эшаклар ва итларга ўхшатдингизми? Аллаҳга қасамки, мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни намоз ўқиётганини кўрганман, мен каравотда — у зот билан қибла орасида — ётардим. Менга ҳожат туғиларди, ўтириб Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга озор беришни ёқтирмасдим, оёқлари томонидан сирғалиб чиқардим›, деди.