حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ أَعَدَلْتُمُونَا بِالْكَلْبِ وَالْحِمَارِ لَقَدْ رَأَيْتُنِي مُضْطَجِعَةً عَلَى السَّرِيرِ، فَيَجِيءُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَيَتَوَسَّطُ السَّرِيرَ فَيُصَلِّي، فَأَكْرَهُ أَنْ أُسَنِّحَهُ فَأَنْسَلُّ مِنْ قِبَلِ رِجْلَىِ السَّرِيرِ حَتَّى أَنْسَلَّ مِنْ لِحَافِي.
Усмон ибн Абу Шайба бизга айтди: Жарир бизга айтди, Мансурдан, у Иброҳимдан, у Асваддан, у Оишадан: У деди: Сизлар бизни ит ва эшакка тенглаштирдингизми? Мен ўзимни каравотда ётган кўрганман, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам келиб, каравот ўртасига (қаратиб) намоз ўқирдилар. Мен у зотга рўпара бўлишни ёқтирмасдим, каравотнинг оёқ томонидан сирғалиб, лиҳофим (кўрпам) ичидан чиқиб кетардим.