6276-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Ижозат сўраш
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي الضُّحَى، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي وَسْطَ السَّرِيرِ، وَأَنَا مُضْطَجِعَةٌ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْقِبْلَةِ تَكُونُ لِيَ الْحَاجَةُ، فَأَكْرَهُ أَنْ أَقُومَ فَأَسْتَقْبِلَهُ فَأَنْسَلُّ انْسِلاَلاً.
Қутайба, Жарирдан, у Аъмашдан, у Абуз Зуҳодан, у Масруқдан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) ривоят қилади: У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам каравотнинг ўртасида намоз ўқир, мен эса у киши билан қибла орасида ётган ҳолда бўлар эдим. Менга ҳожат (таҳорат, қазои ҳожат) бўлса, мен туриб у кишига юзланишни (олдидан ўтишни) ёқтирмас эдим ва (оёқ томондан) сирғалиб чиқар эдим, деди.