حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ، - يَعْنِي ابْنَ زُرَيْعٍ - عَنْ عُمَرَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ حَفْصِ بْنِ عَاصِمٍ، قَالَ مَرِضْتُ مَرَضًا فَجَاءَ ابْنُ عُمَرَ يَعُودُنِي قَالَ وَسَأَلْتُهُ عَنِ السُّبْحَةِ، فِي السَّفَرِ فَقَالَ صَحِبْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي السَّفَرِ فَمَا رَأَيْتُهُ يُسَبِّحُ وَلَوْ كُنْتُ مُسَبِّحًا لأَتْمَمْتُ وَقَدْ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى { لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ إِسْوَةٌ حَسَنَةٌ}
Ҳафс ибн Осим айтди: Мен бир касаллик билан касал бўлдим; бас Ибн Умар мени кўргани келди. Мен ундан сафарда тасбиҳ (нафл намози) ҳақида сўрадим. У: «Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га сафарда ҳамроҳ бўлдим; уни тасбиҳ (нафл) ўқиётган кўрмадим; агар мен тасбиҳ (нафл) ўқийдиган бўлсам, (асл намозни) тўлиқ ўқир эдим. Ҳолбуки Аллаҳ таоло: ‹Лақад кана лакум фий Расулиллаҳи усватун ҳасана› деди» деди.