1142-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Намоз китоби
وَحَدَّثَنِي عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ حَفْصٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، قَالَ قَالَتْ عَائِشَةُ مَا يَقْطَعُ الصَّلاَةَ قَالَ فَقُلْنَا الْمَرْأَةُ وَالْحِمَارُ . فَقَالَتْ إِنَّ الْمَرْأَةَ لَدَابَّةُ سَوْءٍ لَقَدْ رَأَيْتُنِي بَيْنَ يَدَىْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُعْتَرِضَةً كَاعْتِرَاضِ الْجِنَازَةِ وَهُوَ يُصَلِّي .
Урва ибн аз-Зубайр айтди: Оиша: "Намозни нима кесади?" деди. (Равий:) Биз: "Аёл ва эшак" дедик. У: "Албатта аёл ёмон ҳайвонми (деб ўйлайсизми)?! Мен ўзимни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдида — жаноза (қўйилгани) каби кўндаланг (ётган ҳолда) кўрган эдим — у намоз ўқияпти эди" деди.