وَحَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ جَوَّاسٍ الْحَنَفِيُّ أَبُو عَاصِمٍ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنْ شَبِيبِ بْنِ غَرْقَدَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شِهَابٍ الْخَوْلاَنِيِّ، قَالَ كُنْتُ نَازِلاً عَلَى عَائِشَةَ فَاحْتَلَمْتُ فِي ثَوْبَىَّ فَغَمَسْتُهُمَا فِي الْمَاءِ فَرَأَتْنِي جَارِيَةٌ لِعَائِشَةَ فَأَخْبَرَتْهَا فَبَعَثَتْ إِلَىَّ عَائِشَةُ فَقَالَتْ مَا حَمَلَكَ عَلَى مَا صَنَعْتَ بِثَوْبَيْكَ قَالَ قُلْتُ رَأَيْتُ مَا يَرَى النَّائِمُ فِي مَنَامِهِ . قَالَتْ هَلْ رَأَيْتَ فِيهِمَا شَيْئًا . قُلْتُ لاَ . قَالَتْ فَلَوْ رَأَيْتَ شَيْئًا غَسَلْتَهُ لَقَدْ رَأَيْتُنِي وَإِنِّي لأَحُكُّهُ مِنْ ثَوْبِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَابِسًا بِظُفُرِي .
Абдуллаҳ ибн Шиҳоб ал-Хавлоний айтди: Мен Оиша(нинг уйи)да қўниб (меҳмон бўлиб) эдим; икки кийимимда эҳтилом бўлдим (тушда жанобат); уларни сувга ботирдим. Оишанинг бир чўриси мени кўриб, унга хабар берди; Оиша менга (одам) юборди ва: "Сени икки кийиминг билан қилган ишингга нима ундади?" деди. Мен: "Ухлайдиган киши уйқусида кўрадиган нарсани кўрдим" дедим. У: "Уларда бирор нарса кўрдингми?" деди. Мен: "Йўқ" дедим. У: "Агар бирор нарса кўрганингда, уни ювар эдинг (кифоя); мен ўзимни кўрдимки, мен уни — қуруқ ҳолда — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг кийимидан тирноғим билан қириб ташлар эдим" деди.