حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ، عَنْ عِيسَى، عَنِ الأَوْزَاعِيِّ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَسْتُرُنِي بِرِدَائِهِ، وَأَنَا أَنْظُرُ إِلَى الْحَبَشَةِ يَلْعَبُونَ فِي الْمَسْجِدِ، حَتَّى أَكُونَ أَنَا الَّذِي أَسْأَمُ، فَاقْدُرُوا قَدْرَ الْجَارِيَةِ الْحَدِيثَةِ السِّنِّ الْحَرِيصَةِ عَلَى اللَّهْوِ.
Ишоқ ибн Иброҳим Ҳанзалий, Ийсодан, у Авзоийдан, у Зуҳрийдан, у Урвадан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) ривоят қилади: У: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам мени ридолари билан тўсиб турганларини кўрдим, мен эса масжидда ўйнаётган ҳабашларга қараб турардим, то ўзим зерикиб (қайтгунча). Бас, ўйин-кулгига ҳарис бўлган ёш, янги қизнинг (қизиқиши) қанча (эканини) ўйлаб кўринг.