5190-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Никоҳ китоби
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ الْحَبَشُ يَلْعَبُونَ بِحِرَابِهِمْ، فَسَتَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا أَنْظُرُ، فَمَا زِلْتُ أَنْظُرُ حَتَّى كُنْتُ أَنَا أَنْصَرِفُ فَاقْدُرُوا قَدْرَ الْجَارِيَةِ الْحَدِيثَةِ السِّنِّ تَسْمَعُ اللَّهْوَ.
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад, Ҳишомдан, у Маъмардан, у Зуҳрийдан, у Урвадан, у Оишадан ривоят қилади: У: Ҳабашлар (ҳабашийлар) найзалари билан ўйнардилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мени (ўзлари билан) тўсиб турардилар, мен қараб турардим. Мен токи ўзим қайтгунимча қараб турардим — бас, ёш, янги (қиз) ўйин-кулгини эшитишни (қанча исташини) ўйлаб кўринг, деди.