حَدَّثَنِي هَارُونُ بْنُ سَعِيدٍ الأَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي عَمْرٌو، أَنَّ ابْنَ شِهَابٍ، حَدَّثَهُ عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ أَبَا بَكْرٍ، دَخَلَ عَلَيْهَا وَعِنْدَهَا جَارِيَتَانِ فِي أَيَّامِ مِنًى تُغَنِّيَانِ وَتَضْرِبَانِ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُسَجًّى بِثَوْبِهِ فَانْتَهَرَهُمَا أَبُو بَكْرٍ فَكَشَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْهُ وَقَالَ " دَعْهُمَا يَا أَبَا بَكْرٍ فَإِنَّهَا أَيَّامُ عِيدٍ " . وَقَالَتْ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَسْتُرُنِي بِرِدَائِهِ وَأَنَا أَنْظُرُ إِلَى الْحَبَشَةِ وَهُمْ يَلْعَبُونَ وَأَنَا جَارِيَةٌ فَاقْدِرُوا قَدْرَ الْجَارِيَةِ الْعَرِبَةِ الْحَدِيثَةِ السِّنِّ .
Оиша (ривоят қилди)ки: Абу Бакр унинг олдига кирди — ёнида Мино кунларида икки чўри куйлаётган ва (даф) чалаётган эди; Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эса кийими билан ўраниб (ёпиниб) ётган эди. Абу Бакр уларни жеркди; Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўзидан (ёпинчиқни) очди ва: «Уларни қўй (тек қўй), эй Абу Бакр; чунки булар ийд кунларидир» деди. Ва (Оиша): «Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни мени ридоси билан тўсиб турган ҳолда кўрдим — мен эса ҳабашларга, улар ўйнаётган ҳолда, қараб турар эдим; мен (ўша пайтда) бир қиз эдим. Бас ўйинни (яхши кўрадиган) тетик, ёши кичик қизнинг миқдорини чамалаб кўринглар» деди.