1141-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Намоз китоби
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي صَلاَتَهُ مِنَ اللَّيْلِ كُلَّهَا وَأَنَا مُعْتَرِضَةٌ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْقِبْلَةِ فَإِذَا أَرَادَ أَنْ يُوتِرَ أَيْقَظَنِي فَأَوْتَرْتُ .
Оиша айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кечаси намозининг ҳаммасини ўқир эди — мен у билан қибла орасида кўндаланг ётган эдим; витр (ўқишни) ирода қилганида мени уйғотар, мен (ҳам) витр ўқир эдим.