باب مَا جَاءَ فِي قَوْلِ اللَّهِ تَعَالَى {إِنَّ رَحْمَةَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ}
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ، حَدَّثَنَا عَاصِمٌ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أُسَامَةَ، قَالَ كَانَ ابْنٌ لِبَعْضِ بَنَاتِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَقْضِي، فَأَرْسَلَتْ إِلَيْهِ أَنْ يَأْتِيَهَا فَأَرْسَلَ " إِنَّ لِلَّهِ مَا أَخَذَ، وَلَهُ مَا أَعْطَى، وَكُلٌّ إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى، فَلْتَصْبِرْ وَلْتَحْتَسِبْ ". فَأَرْسَلَتْ إِلَيْهِ فَأَقْسَمَتْ عَلَيْهِ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقُمْتُ مَعَهُ وَمُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ وَأُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ وَعُبَادَةُ بْنُ الصَّامِتِ، فَلَمَّا دَخَلْنَا نَاوَلُوا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الصَّبِيَّ وَنَفْسُهُ تَقَلْقَلُ فِي صَدْرِهِ ـ حَسِبْتُهُ قَالَ ـ كَأَنَّهَا شَنَّةٌ، فَبَكَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ أَتَبْكِي فَقَالَ " إِنَّمَا يَرْحَمُ اللَّهُ مِنْ عِبَادِهِ الرُّحَمَاءَ ".
Усома айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг қизларидан бирининг ўғли жон берар эди (ўлимда эди). У (қизи) унга — ўзининг олдига келиши учун — (одам) юборди. У: "Олган(нарсаси) Аллаҳники, берган(нарсаси) ҳам Уникидир; ҳар бир нарса белгиланган ажалгача(дир); сабр қилсин ва (савобини) кутсин" деб юборди. У (қизи) яна (одам) юборди ва унга қасам берди (қасам билан илтимос қилди). Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) турди, мен ҳам у билан турдим, ва Муоз ибн Жабал, Убай ибн Каъб ва Убада ибн Сомит (ҳам). Кирганимизда, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га болани бердилар — унинг жони кўксида қалтирар эди — гўё эски меш каби (деб айтди деб ўйлайман). Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) йиғлади. Саъд ибн Убада: "Йиғлаяпсанми?" деди. У: "Аллаҳ Ўз бандаларидан фақат раҳмдил(меҳрибон)ларга раҳм қилади" деди.
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " اخْتَصَمَتِ الْجَنَّةُ وَالنَّارُ إِلَى رَبِّهِمَا فَقَالَتِ الْجَنَّةُ يَا رَبِّ مَا لَهَا لاَ يَدْخُلُهَا إِلاَّ ضُعَفَاءُ النَّاسِ وَسَقَطُهُمْ. وَقَالَتِ النَّارُ ـ يَعْنِي ـ أُوثِرْتُ بِالْمُتَكَبِّرِينَ. فَقَالَ اللَّهُ تَعَالَى لِلْجَنَّةِ أَنْتِ رَحْمَتِي. وَقَالَ لِلنَّارِ أَنْتِ عَذَابِي أُصِيبُ بِكِ مَنْ أَشَاءُ، وَلِكُلِّ وَاحِدَةٍ مِنْكُمَا مِلْؤُهَا ـ قَالَ ـ فَأَمَّا الْجَنَّةُ فَإِنَّ اللَّهَ لاَ يَظْلِمُ مِنْ خَلْقِهِ أَحَدًا، وَإِنَّهُ يُنْشِئُ لِلنَّارِ مَنْ يَشَاءُ فَيُلْقَوْنَ فِيهَا فَتَقُولُ هَلْ مِنْ مَزِيدٍ. ثَلاَثًا، حَتَّى يَضَعَ فِيهَا قَدَمَهُ فَتَمْتَلِئُ وَيُرَدُّ بَعْضُهَا إِلَى بَعْضٍ وَتَقُولُ قَطْ قَطْ قَطْ ".
Абу Ҳурайра Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди): Деди: "Жаннат ва дўзах Роббига (ҳузурида) даъволашди. Жаннат: ‹Эй Роббим, нима учун унга фақат одамларнинг заифлари ва тубанлари (паст табақаси) киради?› деди. Дўзах: ‹Мен мутакаббирлар (кибрли)лар билан имтиёзланганман› деди. Аллаҳ таоло жаннатга: ‹Сен — Менинг раҳматимсан› деди. Дўзахга: ‹Сен — Менинг азобимсан, сен билан кимни хоҳласам, (азоблаб) эришаман; ва иккалангизнинг ҳар бирингизга ўз тўлдириғи (бор)› деди. Жаннат(га келганда) — Аллаҳ Ўз махлуқотидан ҳеч кимга зулм қилмайди; дўзах учун эса У хоҳлаган(махлуқ)ни яратади, улар унга ташланади, у: ‹Яна борми?› дейди — уч марта — то У унга Ўз қадамини қўйгунча; шунда у тўлиб, баъзиси баъзисига қайтароли (йиғилади) ва: ‹Бас, бас, бас› дейди" деди.
حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لَيُصِيبَنَّ أَقْوَامًا سَفْعٌ مِنَ النَّارِ بِذُنُوبٍ أَصَابُوهَا عُقُوبَةً، ثُمَّ يُدْخِلُهُمُ اللَّهُ الْجَنَّةَ بِفَضْلِ رَحْمَتِهِ يُقَالُ لَهُمُ الْجَهَنَّمِيُّونَ ". وَقَالَ هَمَّامٌ حَدَّثَنَا قَتَادَةٌ حَدَّثَنَا أَنَسٌ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Анас (розияллаҳу анҳу) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди): Деди: "Баъзи қавмларга — қилган гуноҳлари учун, жазо (сифатида) — дўзахнинг куйдириши (қорайтириши) етади, кейин Аллаҳ уларни Ўз раҳматининг фазли билан жаннатга киритади; уларга ‹жаҳаннамийлар› дейилади."