حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ، حَدَّثَنَا عَاصِمٌ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أُسَامَةَ، قَالَ كَانَ ابْنٌ لِبَعْضِ بَنَاتِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَقْضِي، فَأَرْسَلَتْ إِلَيْهِ أَنْ يَأْتِيَهَا فَأَرْسَلَ " إِنَّ لِلَّهِ مَا أَخَذَ، وَلَهُ مَا أَعْطَى، وَكُلٌّ إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى، فَلْتَصْبِرْ وَلْتَحْتَسِبْ ". فَأَرْسَلَتْ إِلَيْهِ فَأَقْسَمَتْ عَلَيْهِ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقُمْتُ مَعَهُ وَمُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ وَأُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ وَعُبَادَةُ بْنُ الصَّامِتِ، فَلَمَّا دَخَلْنَا نَاوَلُوا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الصَّبِيَّ وَنَفْسُهُ تَقَلْقَلُ فِي صَدْرِهِ ـ حَسِبْتُهُ قَالَ ـ كَأَنَّهَا شَنَّةٌ، فَبَكَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ أَتَبْكِي فَقَالَ " إِنَّمَا يَرْحَمُ اللَّهُ مِنْ عِبَادِهِ الرُّحَمَاءَ ".
Усома айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг қизларидан бирининг ўғли жон берар эди (ўлимда эди). У (қизи) унга — ўзининг олдига келиши учун — (одам) юборди. У: "Олган(нарсаси) Аллаҳники, берган(нарсаси) ҳам Уникидир; ҳар бир нарса белгиланган ажалгача(дир); сабр қилсин ва (савобини) кутсин" деб юборди. У (қизи) яна (одам) юборди ва унга қасам берди (қасам билан илтимос қилди). Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) турди, мен ҳам у билан турдим, ва Муоз ибн Жабал, Убай ибн Каъб ва Убада ибн Сомит (ҳам). Кирганимизда, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га болани бердилар — унинг жони кўксида қалтирар эди — гўё эски меш каби (деб айтди деб ўйлайман). Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) йиғлади. Саъд ибн Убада: "Йиғлаяпсанми?" деди. У: "Аллаҳ Ўз бандаларидан фақат раҳмдил(меҳрибон)ларга раҳм қилади" деди.