أَخْبَرَنَا عِمْرَانُ بْنُ بَكَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ شُعَيْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتِ اسْتَعَارَتِ امْرَأَةٌ عَلَى أَلْسِنَةِ أُنَاسٍ يُعْرَفُونَ - وَهِيَ لاَ تُعْرَفُ - حُلِيًّا فَبَاعَتْهُ وَأَخَذَتْ ثَمَنَهُ فَأُتِيَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَعَى أَهْلُهَا إِلَى أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ فَكَلَّمَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيهَا فَتَلَوَّنَ وَجْهُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يُكَلِّمُهُ ثُمَّ قَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَتَشْفَعُ إِلَىَّ فِي حَدٍّ مِنْ حُدُودِ اللَّهِ " . فَقَالَ أُسَامَةُ اسْتَغْفِرْ لِي يَا رَسُولَ اللَّهِ . ثُمَّ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَشِيَّتَئِذٍ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّمَا هَلَكَ النَّاسُ قَبْلَكُمْ أَنَّهُمْ كَانُوا إِذَا سَرَقَ الشَّرِيفُ فِيهِمْ تَرَكُوهُ وَإِذَا سَرَقَ الضَّعِيفُ فِيهِمْ أَقَامُوا عَلَيْهِ الْحَدَّ وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ لَوْ أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ مُحَمَّدٍ سَرَقَتْ لَقَطَعْتُ يَدَهَا " . ثُمَّ قَطَعَ تِلْكَ الْمَرْأَةَ .
Бизга Имрон ибн Баккор хабар берди, у деди: бизга Бишр ибн Шуайб ривоят қилди, у деди: менга отам хабар берди, Зуҳрийдан, у Урвадан, у Оишадан (ривоят қилдики), у деди: «Бир аёл — ўзи танилмас (номаълум) бўлиб, таниқли одамларнинг номидан — зеб-зийнат (тақинчоқ) қарз олди, сўнг уни сотиб, нархини (пулини) олди. Сўнг у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурига келтирилди. Унинг оиласи Усома ибн Зайднинг олдига югурдилар (ёрдам сўрадилар) ва у (Усома) унинг ҳақида Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан гаплашди. (Усома) гапириб турганида Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг юзи ўзгарди. Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Аллаҳнинг ҳадларидан (белгиланган жазоларидан) бири ҳақида менга шафоат (орага тушиб сўров) қиляпсанми?» дедилар. Усома: «Мен учун (Аллаҳдан) мағфират сўранг, эй Расулуллаҳ,» деди. Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўша кечқурун ўринларидан туриб, Аллаҳ азза ва жаллага У лойиқ бўлган (мақтов) билан ҳамд айтдилар, сўнг: «Аммо баъд, сизлардан олдинги одамлар шунинг учун ҳалок бўлдилар: улар орасида шарафли (зодагон) киши ўғирлик қилса, уни қўйиб юборар, улар орасида заиф (оддий) киши ўғирлик қилса, унга ҳадни (жазони) татбиқ этар эдилар. Муҳаммаднинг жони қўлида бўлган Зотга қасамки, агар Муҳаммаднинг қизи Фотима ўғирлик қилганида ҳам, мен албатта унинг қўлини кесган бўлардим,» дедилар. Сўнг ўша аёлнинг (қўлини) кесдилар.»