وَحَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ، وَحَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى، - وَاللَّفْظُ لِحَرْمَلَةَ - قَالاَ أَخْبَرَنَا ابْنُ، وَهْبٍ قَالَ أَخْبَرَنِي يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ قُرَيْشًا أَهَمَّهُمْ شَأْنُ الْمَرْأَةِ الَّتِي سَرَقَتْ فِي عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي غَزْوَةِ الْفَتْحِ فَقَالُوا مَنْ يُكَلِّمُ فِيهَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا وَمَنْ يَجْتَرِئُ عَلَيْهِ إِلاَّ أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ حِبُّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَأُتِيَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَكَلَّمَهُ فِيهَا أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ فَتَلَوَّنَ وَجْهُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَتَشْفَعُ فِي حَدٍّ مِنْ حُدُودِ اللَّهِ " . فَقَالَ لَهُ أُسَامَةُ اسْتَغْفِرْ لِي يَا رَسُولَ اللَّهِ . فَلَمَّا كَانَ الْعَشِيُّ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاخْتَطَبَ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّمَا أَهْلَكَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ أَنَّهُمْ كَانُوا إِذَا سَرَقَ فِيهِمُ الشَّرِيفُ تَرَكُوهُ وَإِذَا سَرَقَ فِيهِمُ الضَّعِيفُ أَقَامُوا عَلَيْهِ الْحَدَّ وَإِنِّي وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْ أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ مُحَمَّدٍ سَرَقَتْ لَقَطَعْتُ يَدَهَا " . ثُمَّ أَمَرَ بِتِلْكَ الْمَرْأَةِ الَّتِي سَرَقَتْ فَقُطِعَتْ يَدُهَا . قَالَ يُونُسُ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ قَالَ عُرْوَةُ قَالَتْ عَائِشَةُ فَحَسُنَتْ تَوْبَتُهَا بَعْدُ وَتَزَوَّجَتْ وَكَانَتْ تَأْتِينِي بَعْدَ ذَلِكَ فَأَرْفَعُ حَاجَتَهَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Менга Абут-Тоҳир ва Ҳармала ибн Яҳё — лафз Ҳармаланики — ривоят қилдилар: улар иккиси дедилар: бизга Ибн Ваҳб хабар берди: у деди: менга Юнус ибн Язид Ибн Шиҳобдан хабар берди: у деди: менга Урва ибн аз-Зубайр Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васалламнинг рафиқалари Оишадан хабар бердики, Қурайшни Фатҳ ғазоти пайтида Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида ўғирлик қилган аёлнинг иши ташвишга солди. Улар: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурида унинг ҳақида ким гапиради?» дедилар. Кейин: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг суюкли Усома ибн Зайддан бошқа унга ким журъат қила олади?» дедилар. Аёл Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига келтирилди ва Усома ибн Зайд унинг ҳақида у зотга гапирди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг юзи ўзгариб: «Аллаҳнинг ҳадларидан бир ҳадда шафоат қиляпсанми?» деди. Усома у зотга: «Мен учун мағфират сўра, эй Расулуллаҳ» деди. Кечқурун бўлганда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўрнидан туриб хутба қилди, Аллаҳга лойиқ ҳамд айтди, сўнг деди: «Аммо баъд, сиздан олдингиларни шу нарса ҳалок қилдики, улар ичида обрўли киши ўғирлик қилса, уни қўйиб юборардилар, кучсиз киши ўғирлик қилса, унга ҳадни қўллардилар. Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, агар Муҳаммаднинг қизи Фотима ўғирлик қилса эди, албатта унинг қўлини кесар эдим». Сўнг ўша ўғирлик қилган аёл ҳақида амр қилди, унинг қўли кесилди. Юнус деди: Ибн Шиҳоб деди: Урва деди: Оиша деди: «Сўнг унинг тавбаси гўзал бўлди, турмушга чиқди ва шундан кейин у менга келар эди, мен унинг ҳожатини Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга етказар эдим».