حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ عَاصِمٍ الأَحْوَلِ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ النَّهْدِيِّ، عَنْ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ، قَالَ كُنَّا عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِذْ جَاءَهُ رَسُولُ إِحْدَى بَنَاتِهِ يَدْعُوهُ إِلَى ابْنِهَا فِي الْمَوْتِ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " ارْجِعْ فَأَخْبِرْهَا أَنَّ لِلَّهِ مَا أَخَذَ، وَلَهُ مَا أَعْطَى، وَكُلُّ شَىْءٍ عِنْدَهُ بِأَجَلٍ مُسَمًّى، فَمُرْهَا فَلْتَصْبِرْ وَلْتَحْتَسِبْ ". فَأَعَادَتِ الرَّسُولَ أَنَّهَا أَقْسَمَتْ لَتَأْتِيَنَّهَا، فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَقَامَ مَعَهُ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ وَمُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ، فَدُفِعَ الصَّبِيُّ إِلَيْهِ وَنَفْسُهُ تَقَعْقَعُ كَأَنَّهَا فِي شَنٍّ فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ فَقَالَ لَهُ سَعْدٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " هَذِهِ رَحْمَةٌ جَعَلَهَا اللَّهُ فِي قُلُوبِ عِبَادِهِ، وَإِنَّمَا يَرْحَمُ اللَّهُ مِنْ عِبَادِهِ الرُّحَمَاءَ ".
Усома ибн Зайд айтди: Биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурида эдик, бирдан унга қизларидан бирининг элчиси келди — уни ўлимда(ги) ўғлига (чақириб) даъват қилар эди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Қайтиб, унга айт: ‹Олган(нарсаси) Аллаҳники, берган(нарсаси) ҳам Уникидир; Унинг ҳузурида ҳар бир нарса белгиланган ажал (муддат) биландир. Унга айт — сабр қилсин ва (савобини Аллаҳдан) кутсин (эҳтисоб қилсин)›" деди. У (қизи) элчини қайтарди — у (қизи) қасам ичдики, (Набий) албатта унинг олдига келсин. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) турди, у билан Саъд ибн Убада ва Муоз ибн Жабал ҳам турди. Бола унга берилди — унинг жони — гўё эски меш ичидадек — қиртиллар (қалтирар) эди. (Набий)нинг кўзлари ёшга тўлди. Саъд унга: "Эй Расулуллаҳ (бу нима)?" деди. У: "Бу — Аллаҳ Ўз бандаларининг қалбларида қилган раҳмат(меҳр)дир; Аллаҳ Ўз бандаларидан фақат раҳмдил(меҳрибон)ларга раҳм қилади" деди.