حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ الْجَحْدَرِيُّ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، - يَعْنِي ابْنَ زَيْدٍ - عَنْ عَاصِمٍ الأَحْوَلِ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ النَّهْدِيِّ، عَنْ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ، قَالَ كُنَّا عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَرْسَلَتْ إِلَيْهِ إِحْدَى بَنَاتِهِ تَدْعُوهُ وَتُخْبِرُهُ أَنَّ صَبِيًّا لَهَا - أَوِ ابْنًا لَهَا - فِي الْمَوْتِ فَقَالَ لِلرَّسُولِ " ارْجِعْ إِلَيْهَا فَأَخْبِرْهَا إِنَّ لِلَّهِ مَا أَخَذَ وَلَهُ مَا أَعْطَى وَكُلُّ شَىْءٍ عِنْدَهُ بِأَجَلٍ مُسَمًّى فَمُرْهَا فَلْتَصْبِرْ وَلْتَحْتَسِبْ " فَعَادَ الرَّسُولُ فَقَالَ إِنَّهَا قَدْ أَقْسَمَتْ لَتَأْتِيَنَّهَا . قَالَ فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَقَامَ مَعَهُ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ وَمُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ وَانْطَلَقْتُ مَعَهُمْ فَرُفِعَ إِلَيْهِ الصَّبِيُّ وَنَفْسُهُ تَقَعْقَعُ كَأَنَّهَا فِي شَنَّةٍ فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ فَقَالَ لَهُ سَعْدٌ مَا هَذَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " هَذِهِ رَحْمَةٌ جَعَلَهَا اللَّهُ فِي قُلُوبِ عِبَادِهِ وَإِنَّمَا يَرْحَمُ اللَّهُ مِنْ عِبَادِهِ الرُّحَمَاءَ " .
Усома ибн Зайд айтди: Биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдида эдик, шу пайт қизларидан бири унга (одам) жўнатди — уни чақириб ва ўз боласи — ёки ўғли — жон бераётганини хабар қилиб. У элчига: «Унинг олдига қайтиб, унга хабар берки: ‹Аллаҳ олган нарса Уники, берган нарса (ҳам) Уники; ва ҳар бир нарса Унинг ҳузурида белгиланган муддат билан(дир); бас унга буюр — сабр қилсин ва (савобини Аллаҳдан) умид қилсин› (деб айт)» деди. Элчи қайтди ва: «У албатта (сен) унинг олдига келишингни қасам ичди» деди. Бас Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) турди, у билан Саъд ибн Убада ва Муоз ибн Жабал (ҳам) турди; мен ҳам улар билан жўнадим. Бола унга (Набийга) кўтариб берилди — жон(руҳ)и — гўё эски меш ичидагидек — ғирчиллар (титрар) эди. Бас унинг кўзлари ёшланди (тўлиб кетди). Саъд унга: «Бу нима, эй Расулуллаҳ?» деди. У: «Бу — Аллаҳ бандаларининг қалбларига жойлаган раҳмат(шафқат)дир; Аллаҳ бандаларидан фақат раҳмдил (шафқатли)ларга(гина) раҳм қилади» деди.