حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مِنْهَالٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَاصِمٌ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عُثْمَانَ، عَنْ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ ابْنَةً لِلنَّبِيِّ، صلى الله عليه وسلم أَرْسَلَتْ إِلَيْهِ وَهْوَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَسَعْدٍ وَأُبَىٍّ نَحْسِبُ أَنَّ ابْنَتِي قَدْ حُضِرَتْ فَاشْهَدْنَا فَأَرْسَلَ إِلَيْهَا السَّلاَمَ وَيَقُولُ " إِنَّ لِلَّهِ مَا أَخَذَ وَمَا أَعْطَى وَكُلُّ شَىْءٍ عِنْدَهُ مُسَمًّى فَلْتَحْتَسِبْ وَلْتَصْبِرْ ". فَأَرْسَلَتْ تُقْسِمُ عَلَيْهِ، فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَقُمْنَا، فَرُفِعَ الصَّبِيُّ فِي حَجْرِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَنَفْسُهُ تَقَعْقَعُ فَفَاضَتْ عَيْنَا النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لَهُ سَعْدٌ مَا هَذَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " هَذِهِ رَحْمَةٌ وَضَعَهَا اللَّهُ فِي قُلُوبِ مَنْ شَاءَ مِنْ عِبَادِهِ، وَلاَ يَرْحَمُ اللَّهُ مِنْ عِبَادِهِ إِلاَّ الرُّحَمَاءَ ".
Ҳажжож ибн Минҳол, Шуъбадан: Менга Осим хабар берди: Абу Усмонни эшитдим, у Усома ибн Зайддан (розияллаҳу анҳумо) ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг бир қизи унга — у Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам, Саъд ва Убай билан бирга эди — хабар юборди: Қизимни (ўлим) ҳозир бўлди деб ўйлаймиз, бизнинг олдимизга келинг. У киши унга салом юбориб: «Албатта Аллаҳ олган нарса ҳам, берган нарса ҳам Уникидир, Унинг ҳузурида ҳар нарса белгиланган (муддат билан)дир. Бас, (савоб) ҳисобига олсин ва сабр қилсин» дедилар. У яна (келишлари учун) қасам ичиб (хабар) юборди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам турдилар, биз ҳам турдик. Бола Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг қучоғига кўтарилди, жони (хириллаб) титрар эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг икки кўзлари ёшга тўлди. Саъд унга: Бу нима, эй Расулуллаҳ? деди. У: «Бу — раҳмат, Аллаҳ уни бандаларидан хоҳлаган кишининг қалбига қўйган. Аллаҳ бандаларидан фақат раҳмдилларга раҳм қилади» дедилар.