حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ الطَّيَالِسِيُّ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَاصِمٍ الأَحْوَلِ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عُثْمَانَ، عَنْ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ، أَنَّ ابْنَةً لِرَسُولِ اللَّهِ، صلى الله عليه وسلم أَرْسَلَتْ إِلَيْهِ وَأَنَا مَعَهُ وَسَعْدٌ وَأَحْسِبُ أُبَيًّا أَنَّ ابْنِي أَوْ بِنْتِي قَدْ حُضِرَ فَاشْهَدْنَا . فَأَرْسَلَ يُقْرِئُ السَّلاَمَ فَقَالَ " قُلْ لِلَّهِ مَا أَخَذَ وَمَا أَعْطَى وَكُلُّ شَىْءٍ عِنْدَهُ إِلَى أَجَلٍ " . فَأَرْسَلَتْ تُقْسِمُ عَلَيْهِ فَأَتَاهَا فَوُضِعَ الصَّبِيُّ فِي حِجْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَنَفْسُهُ تَقَعْقَعُ فَفَاضَتْ عَيْنَا رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لَهُ سَعْدٌ مَا هَذَا قَالَ " إِنَّهَا رَحْمَةٌ وَضَعَهَا اللَّهُ فِي قُلُوبِ مَنْ يَشَاءُ وَإِنَّمَا يَرْحَمُ اللَّهُ مِنْ عِبَادِهِ الرُّحَمَاءَ " .
Бизга Абул-Валид ат-Таёлисий ривоят қилди, бизга Шуъба Осим ал-Аҳвалдан ривоят қилди. У айтди: Мен Абу Усмонни Усома ибн Зайдан ривоят қилаётганини эшитдим: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг бир қизи у кишига — мен у билан бирга эдим, Саъд ҳам, ва ўйлашимча Убай ҳам — одам юборди: Ўғлим ёки қизим ўлим олдида турибди, бизнинг олдимизга келинг. У киши салом етказиб, шундай юборди: «Аллаҳга (мансубдир) Олган нарса ҳам, Берган нарса ҳам, ва ҳар бир нарса Унинг ҳузурида белгиланган ажалгача (қолади), шуни айт». Сўнг у аёл қасам юбориб, у кишини чақирди. У киши унинг олдига келди ва бола Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг бағрига қўйилди, жони эса пилдираб турарди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг икки кўзларидан ёш оқди. Саъд унга: Бу нима? деди. У: «Бу раҳматдир, Аллаҳ уни хоҳлаган бандаларининг қалбларига жойлайди. Аллаҳ бандаларидан фақат раҳмдилларига раҳм қилади» дедилар.