حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ أَتَى نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى امْرَأَةٍ تَبْكِي عَلَى صَبِيٍّ لَهَا فَقَالَ لَهَا " اتَّقِي اللَّهَ وَاصْبِرِي " . فَقَالَتْ وَمَا تُبَالِي أَنْتَ بِمُصِيبَتِي فَقِيلَ لَهَا هَذَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم . فَأَتَتْهُ فَلَمْ تَجِدْ عَلَى بَابِهِ بَوَّابِينَ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَمْ أَعْرِفْكَ فَقَالَ " إِنَّمَا الصَّبْرُ عِنْدَ الصَّدْمَةِ الأُولَى " . أَوْ " عِنْدَ أَوَّلِ صَدْمَةٍ " .
Бизга Муҳаммад ибнул-Мусанно ривоят қилди, бизга Усмон ибн Умар ривоят қилди, бизга Шуъба Собитдан, у Анасдан ривоят қилди. У айтди: Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам боласига йиғлаётган бир аёлнинг олдига келдилар ва унга: «Аллаҳдан қўрқ ва сабр қил» дедилар. У айтди: Сен менинг мусибатимга нима парво қиласан? Сўнг унга: бу Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам, дейилди. Шунда у аёл у кишининг олдига келди, эшигида дарбонларни топмади ва айтди: Эй Расулуллаҳ, мен сизни танимадим. У: «Сабр (ҳақиқий савобли) илк зарба пайтидадир» дедилар ёки «биринчи зарба пайтида» дедилар.