حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ مَرَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِامْرَأَةٍ تَبْكِي عِنْدَ قَبْرٍ فَقَالَ " اتَّقِي اللَّهَ وَاصْبِرِي ". قَالَتْ إِلَيْكَ عَنِّي، فَإِنَّكَ لَمْ تُصَبْ بِمُصِيبَتِي، وَلَمْ تَعْرِفْهُ. فَقِيلَ لَهَا إِنَّهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم. فَأَتَتْ باب النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَلَمْ تَجِدْ عِنْدَهُ بَوَّابِينَ فَقَالَتْ لَمْ أَعْرِفْكَ. فَقَالَ " إِنَّمَا الصَّبْرُ عِنْدَ الصَّدْمَةِ الأُولَى ".
Одам бизга айтди: Шуъба бизга айтди: Собит бизга айтди, Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир қабр ёнида йиғлаб турган аёлнинг ёнидан ўтдилар ва: «Аллаҳдан қўрқ ва сабр қил», дедилар. У: ‹Мендан нари кет, сен менинг мусибатимга учрамадингсан ва уни (менинг дардимни) танимайсан› деди. Унга: ‹Бу Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам эдилар› дейилди. У Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг эшигига келди, у зотнинг олдида дарбонлар топмади ва: ‹Мен сизни танимадим› деди. У зот: «Албатта сабр — биринчи зарба (мусибат) пайтидадир», дедилар.