أَخْبَرَنَا مُوسَى بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْمَسْرُوقِيُّ، عَنْ أَبِي أُسَامَةَ، عَنْ بُرَيْدٍ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى، قَالَ خَسَفَتِ الشَّمْسُ فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَزِعًا يَخْشَى أَنْ تَكُونَ السَّاعَةُ فَقَامَ حَتَّى أَتَى الْمَسْجِدَ فَقَامَ يُصَلِّي بِأَطْوَلِ قِيَامٍ وَرُكُوعٍ وَسُجُودٍ مَا رَأَيْتُهُ يَفْعَلُهُ فِي صَلاَتِهِ قَطُّ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ هَذِهِ الآيَاتِ الَّتِي يُرْسِلُ اللَّهُ لاَ تَكُونُ لِمَوْتِ أَحَدٍ وَلاَ لِحَيَاتِهِ وَلَكِنَّ اللَّهَ يُرْسِلُهَا يُخَوِّفُ بِهَا عِبَادَهُ فَإِذَا رَأَيْتُمْ مِنْهَا شَيْئًا فَافْزَعُوا إِلَى ذِكْرِهِ وَدُعَائِهِ وَاسْتِغْفَارِهِ " .
Бизга Мусо ибн Абдурраҳмон ал-Масруқий Абу Усомадан, у Бурайддан, у Абу Бурдадан, у Абу Мусо (розияллаҳу анҳу)дан хабар бердики, у деди: Қуёш тутилди, шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қиёмат бўлишидан қўрқиб, ҳовлиқиб турдилар. У туриб масжидга келдилар ва намоз ўқий бошладилар — мен Унинг намозларида ҳеч қачон қилганини кўрмаган энг узун қиём, рукуъ ва сажда билан. Сўнг дедилар: «Албатта Аллаҳ юборадиган бу оятлар ҳеч кимнинг ўлими ёки ҳаёти учун бўлмайди, лекин Аллаҳ уларни бандаларини қўрқитиш учун юборади. Бас, улардан бирор нарсани кўрсангиз, Уни зикр қилиш, Унга дуо қилиш ва Ундан мағфират сўрашга шошилинглар,» дедилар.