وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَكْرٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ سَمِعْتُ عَطَاءً، يَقُولُ سَمِعْتُ عُبَيْدَ بْنَ عُمَيْرٍ، يَقُولُ حَدَّثَنِي مَنْ، أُصَدِّقُ - حَسِبْتُهُ يُرِيدُ عَائِشَةَ - أَنَّ الشَّمْسَ انْكَسَفَتْ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَامَ قِيَامًا شَدِيدًا يَقُومُ قَائِمًا ثُمَّ يَرْكَعُ ثُمَّ يَقُومُ ثُمَّ يَرْكَعُ ثُمَّ يَقُومُ ثُمَّ يَرْكَعُ رَكْعَتَيْنِ فِي ثَلاَثِ رَكَعَاتٍ وَأَرْبَعِ سَجَدَاتٍ فَانْصَرَفَ وَقَدْ تَجَلَّتِ الشَّمْسُ وَكَانَ إِذَا رَكَعَ قَالَ " اللَّهُ أَكْبَرُ " . ثُمَّ يَرْكَعُ وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ قَالَ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ " . فَقَامَ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ لاَ يَكْسِفَانِ لِمَوْتِ أَحَدٍ وَلاَ لِحَيَاتِهِ وَلَكِنَّهُمَا مِنْ آيَاتِ اللَّهِ يُخَوِّفُ اللَّهُ بِهِمَا عِبَادَهُ فَإِذَا رَأَيْتُمْ كُسُوفًا فَاذْكُرُوا اللَّهَ حَتَّى يَنْجَلِيَا " .
Убайд ибн Умайр айтди: Менга ишонадиган кишим — мен буни Оишани назарда тутди деб ўйлади м — ривоят қилдики: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида қуёш тутилди; бас у қаттиқ (узун) қиём қилди — тикка турар, кейин рукуъ қилар, кейин турар, кейин рукуъ қилар, кейин турар, кейин рукуъ қилар эди — уч рукуъ ва тўрт сажда (қилиб) икки ракат (ўқиди); кейин (намоздан) қайтди — қуёш (аллақачон) очилган эди. У рукуъ қилса: «Аллаҳу акбар» дер, кейин рукуъ қилар; бошини кўтарса: «Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ» дер эди. Кейин туриб Аллаҳга ҳамд айтди ва сано айтди, кейин: «Албатта қуёш ва ой ҳеч кимнинг ўлими ҳам, ҳаёти сабабли ҳам тутилмайди; лекин улар иккови Аллаҳнинг оятларидандир — Аллаҳ улар билан бандаларини қўрқитади; бас тутилиш кўрсангиз, улар иккови очилгунга қадар Аллаҳни зикр қилинглар» деди.