حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ الأَشْعَرِيُّ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بَرَّادٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ عَنْ بُرَيْدٍ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى، قَالَ خَسَفَتِ الشَّمْسُ فِي زَمَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَامَ فَزِعًا يَخْشَى أَنْ تَكُونَ السَّاعَةُ حَتَّى أَتَى الْمَسْجِدَ فَقَامَ يُصَلِّي بِأَطْوَلِ قِيَامٍ وَرُكُوعٍ وَسُجُودٍ مَا رَأَيْتُهُ يَفْعَلُهُ فِي صَلاَةٍ قَطُّ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ هَذِهِ الآيَاتِ الَّتِي يُرْسِلُ اللَّهُ لاَ تَكُونُ لِمَوْتِ أَحَدٍ وَلاَ لِحَيَاتِهِ وَلَكِنَّ اللَّهَ يُرْسِلُهَا يُخَوِّفُ بِهَا عِبَادَهُ فَإِذَا رَأَيْتُمْ مِنْهَا شَيْئًا فَافْزَعُوا إِلَى ذِكْرِهِ وَدُعَائِهِ وَاسْتِغْفَارِهِ " . وَفِي رِوَايَةِ ابْنِ الْعَلاَءِ كَسَفَتِ الشَّمْسُ وَقَالَ " يُخَوِّفُ عِبَادَهُ " .
Абу Мусо айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида қуёш тутилди; бас у — қиёмат бўлиб қолишидан чўчиб — чўчиган ҳолда турди, то масжидга келди; туриб энг узун қиём, рукуъ ва сажда билан намоз ўқиди — уни бирон намозда қилаётган ҳолда ҳеч қачон кўрмаган эдим; кейин: «Албатта Аллаҳ жўнатадиган мана шу оятлар (аломатлар) ҳеч кимнинг ўлими ҳам, ҳаёти сабабли ҳам бўлмайди; лекин Аллаҳ уларни — улар билан бандаларини қўрқитиш учун — жўнатади; бас улардан бирор нарса кўрсангиз, Унинг зикрига, дуосига ва истиғфорига шошилинглар (паноҳ тилинглар)» деди. Ибн ал-Ало ривоятида: «Касафатиш-шамсу» (дейилди) ва: «бандаларини қўрқитади» деди.